Baie des Verges / Vierges - Fatu Hiva

De baai waar we binnenvaren is zonder meer spectaculair! 
Zonder twijfel de mooiste ankerbaai ooit. Omgeven door steile bergen, diepe valleien en hoog uittorende stenen pijlers die erg aan mannelijke onderdelen doen denken waardoor ze de toepasselijke naam 'Baie des Verges' kreeg. Tot de missionarissen er een stokje en een 'i' tussen staken zodat ze de veel christelijkere naam 'Baie des Vierges' kreeg.
We krijgen maar niet genoeg foto's getrokken en ook onder water is het hier feest. We vinden 'Sylviekes (nvdr, Sylvie van Stormy Monday tekende in ons gastenboekje een prachtig exemplaar van dit visje), Ivan spot een reuzemanta en een blacktip shark, ik zie voor het eerst in mijn leven een haai(tje) onder de boot...
Aan land wandelen we de mooie maar kletsnatte wandeling naar de prachtige waterval en passeren weer een massa fruitbomen. Ja, ook hier giet het bijna dagelijks. :-)
In tegenstelling tot de vorige eilanden mag je hier niet plukken, elke boom behoort toe aan een familie.
We komen bij een lokale houtbewerker terecht die ons mooie maar redelijk dure kopjes verkoopt. Wat later ontmoeten we een mevrouw die uitdrukkelijk om parfum vraagt, in ruil wil ze een flesje honing geven. Omdat ik de ruil toch wat erg in haar voordeel vind uitvallen vraagt ze geld voor de honing : 20€! Op Tahuata kregen we een flesje voor de helft!
De kinderen op straat vragen ons ongegeneerd naar visdraad. Dit is duidelijk een totaal andere mentaliteit dan op de vorige eilanden, hier zijn ze toeristen gewoon en duidelijk al in de ban van (makkelijk verkregen) geld.
Tahuata - waterfall
Aranui - half provisioning / half cruiseship - Marquesas

Al snel blijkt waarom : elke drie weken stopt de Aranui, de voorraadboot. Dit schip bevat voor de helft voorraden voor de eilanden en neemt ook 230 betalende passagiers mee, veelal Amerikanen en Japanners. Zij worden als prinsen rondgereden in de pas gewassen 4X4's waarin de eilandbewoners 'traditioneel uitgedost' hun opwachting maken. Alle andere dagen lopen ze rond in voetbalshirts en leggings.

Die toeristen hebben veel geld weg te geven en de inwoners staan met open armen om dat te ontvangen, ze hebben weinig besef van de waarde van geld en vragen exuberante prijzen waar weinig tegenover staat. Dit is niet ons ding en het past totaal niet in de Polynesische mentaliteit die we op de andere eilanden ervoeren.
De volgende ochtend om 6.30 stipt worden we gewekt door een immens lawaai. De Aranui dropt zijn anker en laat met enkele oorverdovende stoten de mensen van Fatu Hiva weten dat hij er is. Toevallig wordt ook vandaag (afhankelijk van de lokale bron) een nieuw postkantoor ingehuldigd hier of in de naburige baai, de watercentrale ingehuldigd door de president van de eilanden of gewoon een groot traditioneel feest gegeven. De Aranui doet dienst als shuttle-boot of stuurt zijn vletjes over en weer tussen onze baai en Omoa, de baai vlakbij.
Als we naar het feest willen (16km te voet) kunnen we best meeliften met de voorraadboot, hij brengt iedereen 's avonds terug naar Hanavave.

Wanneer we een uurtje later aan wal gaan blijkt de winkel helemaal bevoorraad, de 'traditionele markt' ontmanteld, een deel van de toeristen in auto's gezet voor een toer van het eiland, een ander deel alweer aan boord gebracht om naar het feest in de naburige baai te varen en de schoolkinderen allemaal getooid in kransen en mooie kleren voor de groepsfoto met de toeristen. Het ontvangstcomité verzamelt ondertussen de kransen en tooien aan de kade.

We hebben serieus onze twijfels bij de authenticiteit van dit hele gebeuren...
We zouden we het toch zonde vinden om een echt traditioneel feest te missen en dus halen we, net als een Duits koppel, ons anker op om het 3 mijl verder in Omoa terug in het water te gooien. Net wanneer we geankerd zijn zien we de Aranui zijn vletjes aan boord hijsen en de ene na de andere aluminium boot vol met gekroonde hoofden terug naar Hanavave varen, het is 13.00.
In het dorp is niets te merken van een feest, zelfs geen restanten. De Fransjes die we eerder op Tahuata zagen blijken ook niet helemaal zeker te weten wat er nu aan de hand was.
We zien de Aranui terug vertrekken voor het zogezegde avondfeest.
Welk feest, waar en waarom blijft onduidelijk, van de muziekband is geen spoor te vinden, van de taxiservice van de Aranui evenmin.
Wanneer we ons anker lichten om een nachttochtje aan te vatten naar Hiva Oa passeren we de Baie des Vierges weer waar op de Aranui discolichten in het rond schijnen maar het dorp pikzwart is.

Op Fatu Hiva lagen we zeker in één van de allermooiste baaien ooit, het wordt verschrikkelijk moeilijk om dit te overtreffen maar we zijn geen fan van de sfeer die hier heerst, ze is zo anders dan op de andere eilanden en zo weinig 'marquisien'.

We horen van andere cruisers dat zij een heel andere ervaring hadden op Fatu Hiva. Misschien hadden wij gewoon pech, misschien kwamen we enkel in contact met mensen met een Aranui-petje op. Om dat zeker te weten zullen we dus (ooit) moeten terugkomen ...

Omdat we echt wel graag die manta's zouden zien varen we (Ivan vaart terwijl ik prinsesheerlijk mag slapen) een nachtje door naar het noorden van Hiva Oa waar twee mooie baaitjes op ons wachten waar gegarandeerd in één ervan manta's zitten. We zijn benieuwd!

Write a comment

Comments: 1
  • #1

    Cees en Anneke (Wednesday, 29 June 2016 19:36)

    Echt een super mooie natuur waar jullie zijn beland. Fijn dat we een beetje mee kunnen genieten via de foto's die jullie maken. Wij zijn inmiddels druk bezig met de boot aan het leeghalen en ik ben vorige week gestart met de hart revalidatie 3 keer per week. Pfff behoorlijk inspannend. Genietse en we lezen jullie volgende verslag wel weer . liefs van Cees en Anneke