2016 - Op de Stille Oceaan


Vaguebond - The Movie

 Marketing, het is een vak apart. Wanneer we op kantoor de beelden bekijken van de instructiefilmpjes waarin enkele collega’s met de daver op hun lijf het gebruik van een AIS uitleggen voor een blauwe muur met logo, kijken we allebei meewarig naar elkaar. Komaan, dit is 2017! Mijn trainershart bloedt bij het zien van deze beelden.

Hier wordt een fantastisch product gemaakt en eentje dat je perfect bevattelijk, instructief en overduidelijk kan demonstreren! Best vanaf een boot, met live actie en het product in de praktijk.


Het duurt dan ook niet lang voor het marketingteam en een cameraploeg ’s avonds op Vaguebond binnenvallen met een karrenvracht aan materiaal voor een eerste opnamesessie van het scenario ‘Anchorwatch’.

Read More 2 Comments

De context gekaderd

Al weken is het een drukte van jewelste in mijn hoofd. Verschillende stemmetjes proberen het hoogst van de toren te blazen. Ze jubelen, ratelen en razen, zeuren en klagen. Ze stil krijgen is moeilijker dan ik dacht. Zware beslissingen hebben zware gevolgen, sommigen daarvan hebben we heel bewust ingecalculeerd, anderen iets minder. Van sommigen wisten we niet eens dat ze inbegrepen waren. En die stemmetjes worden het maar niet eens.

Feit 1 : Ivan en ik hebben twee jaar, 7/7, 24/24 onafgebroken als de grootste gelukzakken samengeleefd op een oppervlakte niet groter dan een tuinhuis. En het zijn zonder twijfel de twee mooiste jaren uit ons leven (samen) geweest.

Feit 2 : We kregen hier een fantastische kans aangeboden en hebben die met beide handen aangenomen.

Read More 4 Comments

Auckland, lady in red

Al twee dagen kleurt Auckland rood. Nee, geen stakers of betogers getooid in rode vuilniszakken maar wel rode t-shirts, polo’s, sweatshirts, fleecen, jassen, petjes en sjaals. Onder de rode bovenkledij zien we op regelmatige basis groen geruite broeken en kilts opdagen. De Ierse pubs zitten van ’s morgens tot ’s avonds vol met zingende en lachende mensen, Sweet Caroline schalt al twee dagen door ons hoofd… De cafe’s hebben extra koelkasten en bier buiten staan om de meute aan te kunnen en alle terrasjes zitten afgeladen vol. Midden in de week, midden op de dag…
Iets missen we, maar wat?
De werkmannen in de haven spreken ons aan over ‘The Game’ maar het lijkt er niet op dat ze het over de finale van de America’s Cup hebben want de wedstrijd tussen Emirates Team New Zealand en Oracledit weekend is niet eens beslissend, de teamkleuren zijn niet rood en groen en het zeilteam heeft geen specifieke linken met Engeland, Ierland, Wales of Schotland waarvan de vlaggen de stad sieren. (nvdr : ondertussen verpletterde het Nieuw-Zeelandse team met overtuiging de Amerikanen en bracht de Cup naar huis - hij staat hier op een mini-boogscheut van Vaguebondtepronken!) We durven het ook niet te vragen, zo te horen zien ze ons niet als toeristen en dat willen we graag zo houden.
Google dan maar. Blijkt dat dit weekend de belangrijkste rugbywedstrijd in 12 jaar gespeeld wordt. Juist ja, rugby… Een van Nieuw-Zeelands nationale sporten (naast zeilen) waar we evenveel affiniteit voor koesteren als voor die sport waar in Europa veel te veel primetime, geld en politiemensen aan worden verspild.
Rugby dus, een hoop stoere kerels die elkaar proberen te vermoorden om een eivormige bal.
Read More 1 Comments

Kafka, het einde nabij.


Vandaag, op de verjaardag van Franz Kafka, drinken wij een glaasje, drink er eentje mee!


Kort na het verschijnen van de vorige blog, kregen we het verlossende antwoord van Aaron, onze evaluator bij NZQA. Ivan’s diploma kreeg een 8! Een droomscenario! Hiermee gaan alle deuren in Nieuw-Zeeland open en ons immigratiedossier zal hiermee geen duimbreed meer in de weg gelegd worden! Tijd voor een eerste feestje bij dit fantastische nieuws.

Het feestje zou toch wat vertraging oplopen, deze uitkomst bleek heel slecht te vallen op de al weken opgebouwde stress in Ivan’s maag en alles wat nog maar van ver aan eten en drinken deed denken was reden om hem lijkbleek richting badkamer te doen kruipen. Maar we hadden al zoveel geduld gehad, een dagje meer zou het verschil ook niet maken, we waren geslaagd en dat zal ook morgen nog steeds zo zijn. We kijken er in elk geval naar uit om Auckland nu echt onze 'thuis' te noemen!

Read More 3 Comments

Kafka, de sequel.


Op de vooravond van de verjaardag van Franz Kafka -3 juli-, die sinds kort ook uitgeroepen werd tot De Dag tegen Bureaucratie, lijken de ons omringende omstandigheden Kafka alle eer aan te doen!


Ken je dat gevoel? Alsof je niet langer baas bent in je eigen leven maar iemand anders achter de schermen aan de touwtjes trekt? Alsof je continu in de gaten wordt gehouden maar je niet weet door wie? Alsof je in een van die triestige gemanipuleerde ‘reality-shows’ speelt zonder ooit gesolliciteerd te hebben.

We lijken in een parallel universum te leven en geen vat meer te hebben op de dingen die gebeuren. Ons geduld wordt danig op de proef gesteld, dat is zeker, en we we worden van de ene 'joepie' naar de andere 'oh neeeeeee!!!!' geworpen.
Sinds het kafkaiaans bankperikel blijven we Kafka elke dag tegenkomen. We hebben zelfs al besloten om onze volgenda kat Kafka te noemen.
Read More 1 Comments

Kafkabank

Net zoals elk ander land, telt Nieuw-Zeeland verschillende banken. Elk met een eigen, duidelijk herkenbare kleur die ons vooral doen denken aan Belgische politieke partijen. Het kleurenpalet omvat een gele, rode, blauwe en groene bank. Omdat de kleur net dat tintje vrolijker en zomerser aanvoelt (en toch ook omdat de voorwaarden ons bevielen) kozen we voor de Groene Bank.

Het opzetten van een rekening was in twee, drie klikken gereed. Twee dagen later kregen we Nellie, onze persoonlijke adviseur aan de lijn. Een vrolijk en supervriendelijk meisje gaf ons na een aantal uiterst vreemde en bizarre vragen onze rekeningnummers en voorlopige paswoorden. Als PurpleZebraxxxx en SilverKiwixxxx konden we alvast online aan onze rekening en er geld opzetten. Geld afhalen, transacties doen en kaarten krijgen kon pas nadat we onze identiteit persoonlijk hadden laten verifiëren en een adresbewijs hadden afgegeven in een plaatselijk kantoor. Een peulschil. In minder dan geen tijd zou ook deze hindernis genomen zijn.

Vrijdag togen we, als onderdeel van onze dagelijkse wandeling, naar een GroeneBankkantoor in de stad, gewapend met onze paspoorten en brieven van de Nieuw-Zeelandse Post. De post bevestigt officieel je adres met een RealMe verificatie, te vergelijken met eID en gebruikt door alle officiële instanties. Om zeker te zijn nemen we ook nog aan ons geadresseerde brieven mee en aan ons gerichte rekeningen, kwestie van voldoende ‘bewijzen’ in handen te hebben.

Maar dat bleek buiten de regeltjes van de Groene Bank gerekend. Zij aanvaarden geen officiële RealMe-brieven. Zij willen bankafschriften zien. Juist ja, bankafschriften! Van een Nieuw-Zeelandse bank, uiteraard. Toen de jongen aan de balie begreep wat een absurditeit hij verkondigde, meldde hij dat een rekening van een elektriciteits- of waterleverancier ook mocht. Maar laten die nu net geregeld worden door het havenkantoor. Of we een huurdersovereenkomst hadden? Ja hoor beste kerel, zie hier : de overeenkomst en zelfs de eerste rekening! Ook dat voldeed niet, op de overeenkomst stond immers geen adres…

Ons paspoort in combinatie met de naam op de overeenkomst en de rekening van dezelfde firma met het adres op was geen twee, maar drie stappen te ver nadenken voor deze arme jongen.

Read More 1 Comments

Is het bij jullie ook zo koud ?

Een aspect vinden wij alvast iets minder aangenaam aan het leven op 37° zuiderbreedte. In theorie kan je deze hoogte vergelijken met het zuiden van Spanje. Maar niemand heeft mij ooit verteld dat ook het zuiden van Spanje ijzig koud kan zijn!

Het is ontegensprekelijk herfst. We hebben al twee jaar dit kleurrijke seizoen mogen missen en zijn daar absoluut niet treurig om geweest. We schommelen momenteel tussen heerlijk zomerse dagen / uren / minuten in t-shirt en flipflops en gruwelijk natte, koude en triestige dagen /uren / minuten waarin windvlagen van 30 knopen rond onze oren blazen. In de  haven midden in een stad, mijlen ver op de rivier!

Gisteren werd onze wandeling een hectische verkleedpartij. Op enkele minuten tijd wisselden we van t-shirt naar fleece, naar regenjas en paraplu en terug naar t-shirt! We mochten 7 keer onze paraplu bovenhalen op een uur tijd, allemaal buitjes van een paar minuten waarbij je doornat wordt, om daarna weer in de perfecte zomerzon te wandelen.

Vandaag kregen we dan weer een stralende zomerdag, perfecte reden om te stoppen in het kleine snoepwinkeltje waar ze het allerlekkerste ijs verkopen (nog steeds Dutch Chocolate en Affogato)!

Read More 3 Comments

De eerste stap

 

Het heeft wat voeten in de aarde, zo’n ommezwaai!

SVWondertime - Sara Dawn Johnson
SVWondertime - Sara Dawn Johnson

Ons visum loopt stilaan ten einde. Je krijgt drie maanden bij aankomst en kan dat verlengen tot 6 maanden per kalenderjaar. Dat is onze eerste stap.

 

Ondertussen moet ook ons werkvisum aangevraagd worden. Volgens de Fabeltjeskrant is het met een jobaanbieding een fluitje van een cent om dat visum te krijgen. Heeft iemand al ooit de Fabeltjeskrant gecheckt op ‘fake news’?

 

Er bestaan zoveel verschillende soorten visa dat alleen al door de bomen het bos vinden bijna onmogelijk is. Gelukkig is de telefonische helpdesk van de Dienst Immigratie een pareltje. Ivan is ondertussen waarschijnlijk hun grootste fan en als ze het aantal telefoontjes geografisch gaan peilen staat Whangarei momenteel met stip op nummer 1!

De immigratieregels veranderen (lees: verstrengen) hier elke zes maanden maar we weten ondertussen wel welke paperassen we nodig hebben en welke stappen we moeten ondernemen om de aanvraag in orde krijgen. Op zich valt het allemaal wel mee. Alleen moet Ivan’s diploma gehomologeerd worden door een aparte commissie.

Hij is al 2 dagen bezig om de ‘transcriptie’ van zijn diploma te vertalen. Ik durf onze internetrekening bijna niet meer bekijken maar ben ondertussen meer dan zeker dat in de populariteitsranking van websites, Google, Wikipedia en TecDic.com onwaarschijnlijk hoog scoren deze week. Wie heeft nog interesse in een opleiding van 20 jaar geleden die bijna in niets nog aansluit bij het werk dat hij al meer dan 10 jaar doet? Juist, immigratie…

Read More 0 Comments

It takes a fool (or two)

… not to change his mind.

 

De laatste weken lijken we in een soort van luchtledigheid te leven. Besluiteloos, onzeker, twijfelend. Net zoals alle cruisers die maar niet kunnen vertrekken uit Nieuw-Zeeland. Depressies, cyclonen en tropische stormen blijven het weerbeeld beheersen.

 

Ankerplekken en marina’s liggen tjokvol, immigratie houdt zich klaar voor een zondvloed aan uitklarende cruisers, de bezetting wordt verdrievoudigd, vakantiedagen worden ingetrokken. Maar elk weergat dat de exodus uit Nieuw-Zeeland zou kunnen aankondigen verwordt tot een nietig gat van amper 2 dagen.

 

In de drukke uitklaringshavens stijgt de spanning dag na dag, iedereen is ondertussen weerexpert en de discussies om al dan niet te vertrekken gaan door tot in de vroege uurtjes.

Maar niet bij ons.

Read More 3 Comments

In de ban van het weer

Een mierennest, dat is nog de beste omschrijving voor het zootje ongeregeld dat hier zenuwachtig in de haven ronddobbert.

We hebben bijna een jaar met ongeveer dezelfde boten rondgetoerd op de Pacific en delen al bijna een half jaar lief en leed met dezelfde groep mensen op de werven in Whangarei (of Opua, Tauranga en Auckland). Terwijl onze boten een verwenkuur kregen aan land trokken hun kapiteins en crews rond over land. De cruisers op zee kwamen we nu in een campervan tegen.

Maar nu, zes maanden nadat we allemaal in Nieuw-Zeeland aankwamen, liggen we allemaal gelaten te wachten.

Read More 1 Comments

Weken vol verwondering

Nooit eerder zagen we zoveel georganiseerd natuurbehoud. De grootste oppervlakte van Nieuw-Zeeland wordt ingenomen door natuurdomeinen. Het ene nog indrukwekkender dan het andere. Van hele vulkanische gebergten over honderden kilometers kustlijn, fenomenale gletsjers en feeërieke fjorden tot duizenden vierkante kilometers heuvelachtige bossen met verrassende grotten vol gloeiwormen. Zo gevarieerd en vooral compact als in Nieuw-Zeeland vind je het nergens!

In sommige bossen en parken moet je eerst je schoenen ontsmetten voor je binnen mag om de kostbare kauri-bomen niet te besmetten met uitheemse schimmels. Voor je de ferry tussen Zuid- en Noordeiland neemt worden de banden van je auto ontsmet en je visgerief en -vangst, kampeerspullen en wandelschoenen onderzocht want er heerst op het Zuideiland een zoetwaterbeestje dat ze in het noorden liever niet zien.

 

Een indrukwekkende beestenboel moet je niet verwachten op deze eilanden. Bijna alle dieren op vier poten die Nieuw-Zeeland rijk is, zijn ingevoerd (denk hierbij vooral aan lam en Angus beef –gewone biefstuk is bijna niet te krijgen maar ons hoor je niet klagen). Hier geen gevaarlijke, woeste, wilde dieren. Geen slangen, spinnen, krokodillen, leeuwen, tijgers en nog van dat moois.

 

Waar het hier om draait zijn vogels! In alle maten en kleuren, van het vliegende genre maar ook gevleugelde soorten die nooit van de grond komen (hieronder de 'pukeko' en de 'weka', twee bijna tamme vogels waar vooral de weka enorm nieuwsgierig is).

 

Read More 2 Comments

Het einde van een era

Ons kampeerleven zit erop, meer nog, ons hele landleven is afgelopen. Al zijn we de laatste tijd minder productief geweest op schrijfvlak, we hebben zeker niet stilgezeten!

Tijdens onze rondrit merkten we dat we op het einde bijna elke avond eindigden op een kampeerplek aan het water en we ons hoe langer hoe meer afvroegen hoe het met ons bootje ging.

Read More

Was er hier geen sprake van verse koffie ?

Wie zou niet uitkijken naar een heel weekend zeilen met zijn favoriete boten en (een paar van zijn) favoriete vrienden?

Wij staan alvast een hele week te popelen! De mythische woorden van Pol indachtig “Tegen de regen kan je je kleden, tegen de kou ook trouwens!” en “Regen breekt geen masten!”, vertrekken we in thermisch ondergoed, wandelschoenen en een laag fleecen waarmee je vlekkeloos een sumoworstelpartij wint richting Blankenberge. Uiteraard met de bus, vanuit onze nieuwe tijdelijke ‘thuis’ hoog en droog in Brugge.

Read More

Vaguebond vertelt

Het is zover : we zijn na 18 maanden nog eens (heel even) in België.

Omdat we niet met iedereen kunnen afspreken geven we twee presentaties over wat ons de laatste maanden heeft beziggehouden, wat we gezien en beleefd hebben.

 

Iedereen is van harte welkom, reserveren of verwittigen hoeft zelfs niet.

We hopen om in 2 uur tijd al onze avonturen, belevenissen, ervaringen met jou te kunnen delen.

Natuurlijk is er tijd voor een natje, een droogje en een babbeltje!


  • 10 januari (dinsdag)
  • MAW Brabo - Sleutelhof 17 - 2070 Burcht
  • 20.00

Read More 0 Comments

Nieuwe vaardigheden

Na vijf weken in Nieuw-Zeeland zijn we dan wel geen greintje kennis over Nieuw-Zeeland rijker maar kunnen we wel een arsenaal aan nieuwe vaardigheden voorleggen.

We verwijderden professioneel de boot rond de tank zodat die laatste kan gelast worden. Mits de nodige fysieke en verbale krachtinspanningen kregen we de tank ook terug op zijn plaats. Waarom zou je die tank een halve cm kleiner maken als je hem ook net te groot kan maken zodat hij met geen stokken, vijlen, schuurmachines, hamers of zagen ooit nog uit zijn bun gehaald kan worden ?

Elke week twee uur in water van 27°C snorkelen om de boot te kuisen werd na anderhalf jaar een echt corvee. Om Ivan wat te ontlasten tijdens het volgend seizoen zodat hij meer tijd krijgt om te … snorkelen, hogen we de waterlijn op zodat beestjes minder makkelijk aan Vaguebonds buikje blijven kleven. Met een massa schuurpapier en tape kwam de waterlijn 15 cm hoger te zitten en omdat er nog schuurpapier en tape overbleef herschilderde Ivan ook maar meteen haar streepjes.

Read More 0 Comments

Fabelachtig Nieuw-Zeeland

De wind draaide uiteindelijk door naar het NW en blies weer eens drie keer harder dan voorspeld (30 ipv 10 knopen). Voor één keer wilden we de voorspellers eens niet lynchen voor de foute weersvoorspellingen want we kwamen nu zomaar eventjes zes uur vroeger aan dan verwacht. We moeten ons straks nog haasten om de hele papierwinkel klaar te krijgen!

We krijgen een ongelofelijk warm welkom terwijl de zon ondergaat, doorheen de hele baai (zo'n 15 mijl lang) wordt vuurwerk afgestoken! Dat het toevallig Guy Fawkesnight is vinden wij een detail, warm welkom klinkt gewoon beter!

Read More 2 Comments

De zee is boos

We hebben geen zeil staan, de motor draait niet. We lopen 6 knopen.
De wind giert met zo'n 40 knopen om de boot, de golven lijken soms muren van water, als je ze al kan onderscheiden van de regen. Zelfs het feit dat Vaguebond onder de omstandigheden rustig op de golven deint kan Ivan niet vrolijk stemmen, het logboek bevat de laatste uren meer verwensingen dan echt nuttige info...

Op het radionet horen we dat de ons omringende boten allemaal dezelfde rotnacht hebben gehad. Nochtans was dit geen verrassing, de weerberichten gaven al meer dan een week op voorhand dit front aan en we waren helemaal voorbereid : eten voor twee dagen, stormfok aan dek, bakstagen klaar, alles wat loslag vastgezet of weggestoken, zeilpakken, fleecen en thermische sokken uitgehaald. Het tweede front, voor Nieuw-Zeeland is erger en willen we ten alle kosten vermijden, we willen er zelfs de motor voor gebruiken.

De oversteek van Tonga of Fiji naar Nieuw-Zeeland staat geboekstaafd als de meest onaangename, grilligste, koudste, soms zelfs gevaarlijke oversteek. Er doen verscheidene horrorverhalen de ronde over boten die in extreem slecht weer terechtkomen met alle gevolgen van dien. Heel wat cruisers lopen er de laatste weken dan ook erg zenuwachtig bij.

In Vava'u leerden we de weersystemen van de zuidelijke Stille Oceaan interpreteren. De kunst is om tussen twee fronten in Nieuw-Zeeland te bereiken, de moeilijkheid is twee fronten vinden die net ver genoeg van elkaar liggen (en blijven liggen) zodat jij erdoor kan. 
De realiteit levert je dikwijls gewoon midden in een front af maar als je kan, kies je toch liever zelf in welk front dat zal zijn. De fronten tegen de kusten van Nieuw-Zeeland zijn veel zwaarder dan diegene die je onderweg kan kruisen en wij kiezen dan ook liever voor deze optie. Leuk is het niet maar wel het minst slechte van twee kwaden.

Read More 2 Comments

Veranderend klimaat

Het viel de laatste weken al op, tijdens de sundowners op het strand kwamen lange mouwen en truien boven. Niet tegen de nono's, muggen of ander stekend gespuis maar tegen de 's avonds toch wel plots de kop opstekende koelte. Sinds we uit Tonga vertrokken en ook 's nachts buiten, in de wind, doorbrengen valt het niet langer te ontkennen.

We worden met ons kippenvel en bibberende armen en benen op de feiten gedrukt : we verlaten de tropen.

Voor het eerst in meer dan een jaar worden we (ook overdag) geconfronteerd met temperaturen die lager zijn dan 20°C! Het is berekoud! Elke dag op zee betekent één laag kleding meer.

Het is onvoorstelbaar en intriest maar ik loop na vijf dagen mijn nachtwachten met pijmabroek, fleecebroek, waterdichte sokken (lekker winddicht ook), een trui en twee fleecen. Elke dag hoopte ik het te kunnen uitstellen maar het onvermijdelijke is vandaag gebeurd : we hebben onze zeilpakken bovengehaald en zelfs een thermos thee voor de nacht gezet.

Read More 1 Comments

Ha'apai - Het leven tussen orkanen

In 2008 kwam orkaan Waka over Ha'apai en verwoestte daarbij het grootste deel van het eiland. Langzaamaan begon men de ellende op te ruimen en beetje bij beetje kwam het eiland de zwaarste klap ooit te boven.

Tot in 2011 orkaan Wilma overkwam. Hierbij spoelde een tsunamigolf over het hele eiland en legde daarbij ongeveer alles plat wat in de laatste drie jaar met man en macht was opgebouwd.

Vandaag zijn we vijf jaar later maar het lijkt of de orkaan gisteren passeerde. Sommige huizen staan nog steeds naast hun fundering geparkeerd. anderen zijn onbewoonbaar maar als je even goed kijkt zie je dat de mensen met wat hulp van golfplaten en kokosbladeren toch weer in hun huis getrokken zijn. Enkele openbare gebouwen, een bank en een Rode Kruispost werden met financiële hulp van Australië, Nieuw-Zeeland en Japan weer opgebouwd maar de mensen in de straat kijken nog steeds hulpeloos toe naar de vernielingen die Wilma hen bracht.

Read More 2 Comments

First time in Ha'apai

 

John, Johnny, Oafa en Oafai liggen luidkeels zingend op het voordek. Zuster Malia zit breed glimlachend in de kuip, haar kapje werpt ze eventjes over de haag en steekt ze in haar tas. Vandaag geen strenge directeur, vandaag even geen strikte non.

Vorige week kwamen we via een bevriende boot in contact met Malia (het Tongees kent geen 'r', Maria wordt dus Malia). Terwijl ze ons wegwijs maakt op haar school zingt ze liedjes uit de Sound of Music en wanneer we haar en wat kinderen uitnodigen voor een dagje zeilen schitteren haar ogen van plezier en kan ze nauwelijks een vreugdekreet onderdrukken. Op de vraag wie er zou meegaan als begeleiding laat het antwoord niet lang op zich wachten : "Ik natuurlijk!"

Ilona Kooistra @ Omweg
Ilona Kooistra @ Omweg

Vanmorgen kiezen we samen met Omweg het ruime sop. Wij krijgen vier jongens en Malia aan boord, op Omweg monsteren drie leerlingen en zuster Sila aan.
We doen het rustig aan met twee reven in het grootzeil en een puntje genua. Het is voor de kinderen de allereerste keer op een zeilboot dus teveel schuin hangen willen we niet. Maar het lijkt alsof de jongens heel snel aan het bewegen van de boot gewoon zijn. Ze lopen over en weer alsof ze nooit anders deden.

Read More 1 Comments

Vavau Raceday - The Movie

Jeanette van EchoEcho was onze OBR (On Board Reporter) tijdens de Raceday in Vava'u.

Ze heeft er een heel werk van gemaakt om deze dag in beeld te brengen en nu het internet meewerkt, willen we je het resultaat dan ook niet onthouden.

Hierbij Vaguebond's allereerste film : Vava'u Raceday - The Movie (by EchoEcho)!


Nu we de volgende veertien dagen op zee zitten en buiten bereik van internet, hebben we nog een paar dingen in de pijplijn zitten die onze walkapitein online zal zetten. Waarvoor dank.


Read More 0 Comments

Vava'u - Kies je eiland maar uit

Noem het slechte planning, wij noemen het een verdomd snelle boot!

Veel sneller dan verwacht ronden we de noordkaap van Vava'u, de noordelijke eilandengroep van het Koninkrijk Tonga.

We proberen altijd in daglicht aan te komen en planden onze aankomst eigenlijk pas de volgende ochtend, moesten we trager zijn dan voorzien, hebben we de hele dag om binnen te lopen en onze weg te vinden tussen de tientallen eilandjes en riffen. Maar Vaguebond is ons te snel af en levert ons, na anderhalve perfecte zeildag, al net na zonsondergang af voor de ingang van Neiafu, de hoofdstad.

Eén van de weinige wetten aan boord is om nooit een onbekende plek in het donker aan te lopen. Kaarten, plotters en gps'en zijn niet altijd perfect op elkaar ingespeeld en durven je positie wel eens enkele tientallen tot honderden meters verkeerd op de kaart zetten : jij denkt dat je perfect tussen twee riffen vaart want zo zie je het op de kaart maar in realiteit vaar je er recht op.

Overdag zie je meestal waar de opening is maar 's nachts is niets wat het lijkt.

Ook zijn lang niet alle kaarten zo perfect gedetailleerd als in Europa en staat er soms een ondiepte, een rif of een verloren rotsblok gewoon niet op, kunnen boeien op drift slaan of onverlicht zijn en zijn aanlopen die overdag makkelijk zat blijken, 's nachts vaak onbegonnen werk. Buiten wachten dus tot het licht wordt...

Op minder dan 38 uur legden we de 250 mijl af, we zeilden zelfs zo bliksemsnel dat we zondag maar meteen oversloegen en hier maandag aankwamen. We zijn zomaar een hele dag kwijt. Doe ons dat maar eens na (of lees deze blog)!

Read More 1 Comments

Race Team Vaguebond

Woensdagmorgen wordt het plots enorm druk rond mijn romp en maken twee bijbootjes zich aan mijn boei vast. An en Ivan laten het zomaar gebeuren en helpen de eigenaars zelfs aan boord. Wat is hier allemaal aan de hand? Waarom al die drukte? Kan ik nu eens niet gewoon lekker rustig wakker worden?

Geen vijf minuten laten zie ik een vreemde (blonde) vrouw met Ivan in Dingel wegstuiven. An blijft lachend aan boord! Terwijl Ivan er met een blondine vandoor gaat??? Ik begrijp er minder en minder van, ze zijn hier compleet gek geworden!

©svEchoEcho
©svEchoEcho
©Omweg
©Omweg

Terwijl Ivan weg is hijst An mijn grootzeil terwijl ik nog aan de boei lig en het lijkt erop alsof ze de anderen de opdracht geeft om zo snel mogelijk weg te geraken. Wat heb ik gemist? Ze hebben geen ruzie gemaakt, leken het perfect met elkaar te kunnen vinden en zaten vanmorgen nog gezellig met zijn tweetjes te ontbijten en nu dit?! Kan iemand mij aub iets uitleggen?


Tien minuten later zijn die blondine en Ivan al terug (ze blijkt Ilona te heten en samen met haar man Frans op Omweg te zeilen).

Mijn motor wordt gestart en zonder pardon in 3000 toeren gezet. Ik moet al mijn 40 pk's uit de kast halen om ergens te geraken! Puffen zeg, normaal laten ze mij nooit meer dan 2000 toeren draaien!

En dan valt mijn Frank - Euro - Nieuw-Zeelandse Dollar, Pangian Dollar (schrappen wat niet past), dit is een wedstrijd! Maar wel eentje met iets minder conventionele regels, eerder in de stijl van de Goofies (winterwedstrijden in Colijnsplaat, altijd garant voor een hilarische -en ijskoude- zeildag) of de Reetkevertrophy (minstens onderhevig aan een overdosis lol en originele tactieken). Herinnert iemand zich nog de weggegooide zeillaarzen, toegangshekken met een nieuw slot en in het geniep vastgebonden landvasten?

Hier ontdek ik een Le Mans-start vanuit het clubhuis : op het startsein rent iedereen naar zijn bijboot en racet zo snel mogelijk terug naar de zeilboot om nog sneller dan mogelijk los te gooien en naar de startboei te motoren (gehesen grootzeil is dan een pluspunt net als een snelle bijboot).
Waarom Ilona en Ivan niet alle andere bijboten hebben losgegooid aan het clubhuis zodat de concurrentie niet op hun boten geraakten is mij een raadsel, dat zou ik gedaan hebben! Haha, Reetkevertactieken!

©svEchoEcho
©svEchoEcho

In plaats van mij te waarschuwen of op zijn minst een tas koffie te geven, hijsen ze meteen na de start de spinaker. Serieus, vanwaar al die haast, ik ben nog niet helemaal wakker en ben absoluut zo'n drukte niet meer gewoon, ik ben een cruiser-racer met de nadruk op 'cruiser'! Ik kan er dus echt niets aan doen dat er een zandloper omhoog ging!


Read More 2 Comments

Waar is de tijd gebleven?

Op Niue werden heel wat verjaardagen gevierd. Geen enkele boot waar een jarige aan boord was vertrok in de volgende week. Niet omwille van bijgeloof (denk ik) maar niemand wilde het risico lopen zijn of haar verjaardag te missen.

Verjaardag missen ? Hoe kan dat ?

Dat heeft alles te maken met de datumgrens.

 

Op onze tocht van Niue naar Tonga steken we de datumgrens over. Dat wil zeggen dat we zomaar onze klok 24 uur verder moeten zetten en er een hele dag in het niets verdwijnt, oplost, vervliegt.
Als je net op dat moment jarig bent heb je simpelweg geen feestje maar ben je toch mooi een jaartje ouder en dat vinden de meesten niet echt iets om naar uit te kijken. Als je dan toch ouder wordt, dan mag er gefeest worden ook!

By ArnaudF
https://nl.wikipedia.org/wiki/Internationale_datumgrens#/media/File:Dateline-animation-3deg-borderonly-180px.gif

 

Maar hoe komt dat nu, die datumgrens?

 

In Europa leven we in de tijdzone GMT+1, waarin GMT staat voor 'Greenwich Mean Time. Andere namen voor deze universele tijd zijn UTC en Zulu.
Om kort door de bocht te gaan : ooit werd op de nulmeridiaan de tijd vastgelegd wanneer de zon in haar hoogste punt de nulmeridiaan passeerde en dat werd DE tijdsreferentie voor de hele wereld.

 

Waarom wij dan een dag kwijtspeelden?


Even wat theorie : de aarde is rond (en vormt rond de evenaar een cirkel) daar is momenteel het merendeel van de mensheid het over eens (misschien dat een zekere Donald T. uit de US of A daar anders over denkt). 
Een cirkel telt 360 graden.
Een dag telt 24 uur.
De aarde draait op 24 uur rond haar as, dat is 360 graden.
Deel 360 (graden) door 24 (uur) en je krijgt 15 (graden per uur).

Read More 1 Comments

Niue - Een boek vol verhalen

Niue is een verhaal apart. Of eerder een boek. Een boek om te koesteren.

Na 14 dagen zijn mijn batterijen helemaal leeg maar mijn hoofd en hart lopen over van de herinneringen aan fijne ontmoetingen, fantastische mensen, mooie plekjes, prachtige grotten, fenomenale duiken, talrijke feestjes en heerlijke momenten.

Niue laat een diepe indruk na, het lijkt alsof alle goedheid, vriendelijkheid, gastvrijheid en vooral vertrouwen zich op dit piepkleine (260 km2) koraalbrokje midden in de Stille Oceaan verzameld heeft.

Je laat je boot de hele dag open, zet geen slot op je bijboot of buitenboord en laat je boodschappen in de bijboot of zelfs op de kade achter terwijl je naar een andere winkel wandelt. Het autoverhuurbedrijf vraagt je geen papieren of voorschot, net zo min als de duikbegeleider, je leent de auto van de yachtclub als je hem nodig hebt, je neemt een drankje uit de koelkast en legt je geld gewoon op de balie, ook als er niemand thuis is en de deur (zoals altijd) wagenwijd open staat. Ben je te voet en/of heb je veel inkopen gedaan? Telkens word je opgepikt door de eerste auto die langskomt en afgezet waar je wil. Speciale wensen? Er wordt rondgebeld tot er iemand gevonden wordt die kan helpen.

Read More 1 Comments

Heremietkrabrace

Gelieve ons te verontschuldigen voor het (weer eens) ontbreken van sprekende foto's bij een lang relaas. Tijdens een oversteek nemen we nu eenmaal heel weinig foto's omdat ze zich niet vaak lenen tot creatieve beelden en/of omdat de omstandigheden het maken van foto's zo goed als onmogelijk maken.


Met zijn drieën gaan we ankerop en sluiten daarmee het hoofdstuk Suwarrow af.

Al snel gaan de genua's de lucht in en eens we de noordelijke kaap van Suwarrow ronden zoekt elke boot de voor haar (hem?) meest geschikte voordewindse zeilvoering. Omweg kiest voor de parasailor, Donazita blijft enkel op genua en wij gaan voor onze favoriete passaatsetting.

We eigenen ons kanaal 16 toe, er is immers niemand meer rondom ons, en staan bijna continu in verbinding met elkaar, dag en nacht. Hoe gek we ook zijn op het alleen-op-de-wereldgevoel, ook dit is geweldig. Er wordt heel wat over en weer gekletst. Over zeilvoeringen, snelheden en posities, over fotoshoots van elkaars boten, over het weer, de vorderingen van onze kefirkweekjes, het al dan niet slagen van onze eerste kaasexperimenten, ...

's Nachts verwittigt Frans ons wanneer hij buien ziet aankomen op de radar en, omdat zowel Donazita's als onze AIS kuren lijkt te hebben, wanneer er een andere boot op de AIS zou verschijnen. Superlief en handig! Zij lopen wachten van 8 uur (wij van 3 à 4) en een babbeltje is ook dan een welkome afwisseling in de lange, warme nachten.

Read More 1 Comments

Suwarrow - Een zootje (on)geregeld

Al bij het aanlopen van de pas wisten we het : dit is weer een stukje paradijs! Hetzelfde Caran d'Ache-blauw, dezelfde desolate paradijsuitstraling en het ik-wil-hier-nooit-meer-weggevoel.

Suwarrow is een klein atol dat niet op de gangbare route ligt. Het is een natuurreservaat en is, buiten door twee rangers, onbewoond. Er zijn geen winkels, geen wegen, geen vliegveld, geen cafees, niks. Er zitten massa's vogels, kokoskrabben, prachtige vissen, manta's en haaien en zelfs het koraal zou in mooie staat zijn. De zichtbaarheid onder water is fenomenaal, al bij het binnenvaren ontwaren we elke koraalpatat op 20m diepte! 
Suwarrow is een paradijs voor de natuurliefhebber en de enige manier om er te geraken is 700 mijl omvaren op een zeilboot. De blogs die we erover lazen deden dit paradijs al lang voor ons vertrek op onze favorietenlijst belanden, niet in het minst door de verhalen over de rangers die uitblinken in gastvrijheid en vriendelijkheid.
Dagelijkse barbecues met versgevangen vis, uitjes naar de vogelmotu's, zwerfvuilopkuisacties, snorkeltochtjes, ... De rangers zijn er trots op dit stukje paradijs hun land (de Cook eilanden) te mogen noemen en het te vertegenwoordigen. 
Ze worden in mei gedropt door een politieboot, de tocht duurt anderhalve dag en pas in november worden ze weer opgepikt. Ze worden voorzien van een immense hoeveelheid blik en (tegenwoordig) voldoende benzine, daarna zijn ze helemaal op zichzelf aangewezen en op de cruisers, die maar al te graag hun dankbaarheid tonen door hen extra benzine te geven, vers fruit en groenten, hen uit te nodigen op de potlucks en de barbecues. Ook wij zijn voorzien van extra groene bananen, tomaten en een jerrycan benzine.

Nadat ze heel lang deden over de inklaring van Omweg, komen Harry en Pi bij ons aan boord. Ze blijken veel strenger dan wij in eender welke blog lazen en voornamelijk geïnteresseerd in sterke drank (wij hebben wat restjes die nog afkomstig zijn van Stormy dus zijn geen interessante partij). Waar ze bij de andere boten redelijk rigoureus te werk gaan en effectief drank en sigaretten in beslag namen (zonder ontvangstbewijs), merken ze bij ons zelfs het ontbreken van ons uitklaringsformulier uit Frans-Polynesië niet op (we hebben nooit de email uit Papeete ontvangen) en laten alle drank ongemoeid. Enkel ons fruit moeten we binnenin de boot opbergen, niet in het fruitnetje buiten. Het feit dat ze pas rond 17.00 bij ons aan boord kwamen en dus op het einde van hun werkdag zal een niet onbelangrijke factor geweest zijn.

Read More 4 Comments

Op weg naar Suwarrow

Na drie heerlijke maanden, die best drie keer zo lang hadden mogen duren, nemen we afscheid van drie (van de vijf) archipels van Frans-Polynesië. Met meer pijn in het hart dan ooit tevoren. Hier vielen we als een blok voor de natuur, voor de mensen, voor de sfeer, voor het fruit, voor de kleuren, voor het weer en zoveel meer.

Het einde van het zeilseizoen nadert ook hier met rasse schreden. We hoeven geen beschutting te zoeken tegen vorst en snijdende zuidwesters, hier zijn het orkanen waarvan je probeert weg te blijven. Wij kozen ervoor om in Nieuw-Zeeland te schuilen en moeten stilaan richting zuidwesten.

Suwarrow stond al voor ons vertrek op de favorietenlijst. Het is geen evident atol om aan te lopen, het ligt immers niet op de standaard route naar Nieuw-Zeeland waardoor het volledig gespaard blijft van ander toerisme dan de cruisers die de omweg maken. Er zijn geen winkels, geen wegen (ook geen auto's), geen lodges, café's of restaurants. Het is een natuurreservaat en behalve de twee parkwachters, onbewoond. Je komt hier in de eerste plaats naartoe voor de ongerepte natuur. De variatie aan vogels is ongezien en het water in en rond het atol behoort tot een van de helderste ter wereld met een zichtbaarheid onder water van 30m en meer (ter vergelijking, in de Schelde zie je soms amper 30cm ver) waarin duiken tot een nieuwe dimensie wordt verheven.

Suwarrow ligt een kleine 700 mijl van Bora Bora af en ook het volgende bewoond eiland dat wij daarna aandoen, is een week varen. We hebben Vaguebond dan ook bevoorraad als voor een grote oversteek want we zullen bijna een maand onderweg zijn zonder winkels tegen te komen.Er zit ook extra fruit en groenten in de koelkast dat hopelijk goed blijft tot we er zijn, de rangers worden maar twee keer per jaar bevoorraad en vers is naar het schijnt een heel erg welkom iets.

Maar eerst die 688 mijltjes. We schatten er zo'n vijf of zes dagen over te varen, afhankelijk van wat de wind gaat doen.

Dat hij pal van achter komt is zeker, niet meteen Vaguebonds en onze favoriete koers maar met de passaatzeilen schieten we goed op. Enkel de hoge deining doet ons soms door de boot vliegen, Ivan wordt zelfs knock-out geslagen wanneer zo'n golf de bakskist op zijn hoofd laat knallen... Op het eerste zicht doet hij niet vreemder dan anders.

Gelukkig maakte ik op voorhand al een hoop eten. De eerste dagen geen gevecht met rondvliegende ingrediënten, ontsnappende koelkastitems en glijdende snijplanken. Potje uit koelkast in potje op vuur, roeren, klaar!

Read More 2 Comments

Bora Bora (niet) voor rugzaktoeristen

Eindelijk! Na bijna een jaar proberen is het gelukt! We hebben een tonijn gevangen, een echte rode tonijn! Hij heeft als een leeuw gevochten (we dachten dat we een haai gevangen hadden) maar uiteindelijk belandde hij (7 keer) waar hij hoorde, op ons bord. Als de lekkerste sushi ooit (smeltend op je tong als een romig ijsje), als perfect gegrilde steak, in één van Jeroentjes pastareceptjes maar dan met verse in plaats van ingeblikte tonijn en als Ivan's eigen superdeluxe tonijnsalade (idem als voorgaande).

Wat een beest, wat een smaak!

 

Onze geestdrift over de tonijn werd al redelijk snel de kop in gedrukt bij onze aankomst op Bora Bora, hét luxe-eiland in Frans-Polynesië waar de groten der aarde zich op een privémotu verschansen met eigen kok, personal trainer, chauffeur en butler en waar vooral niemand in de buurt getolereerd wordt.

Er zijn twee yachtclubs (wel voor iedereen toegankelijk) met in totaal zo'n 20 boeien (en makkelijk 60 boten binnen het rif). Ankeren dan maar? Graag, maar in 25m diep water is dat absoluut geen pretje. Enkele pogingen leerden ons dat de grond niet echt houdt en dat het een enorm corvee is om 60 à 70m ketting op te takelen. Als je drie, vier keer opnieuw moet ankeren is de lol er echt wel helemaal af.

We vinden enkele verafgelegen boeien in een nietzeggende baai, ver van alles. Omdat Bertha nog steeds niet bij de dokter is geweest zitten we dus helemaal vast. Gelukkig is er verse sushi om het leed wat te verzachten.

Een dag later proberen we toch dichter bij de stad te ankeren zodat we Bertha bij de dokter krijgen zonder twee mijl tegenwind te moeten roeien. Wanneer we de vertrekkende crew van Sonrisa tegenkomen is de deal snel beklonken, zij roepen ons op op de VHF zodat we ankerop kunnen en wanneer zij hun boei losgooien vliegen we, nadat we eerst nog een gezonken boei en touw van ons anker sleuren) als de kippen erop af en liggen! Jippie, de vier andere boten die ook kwamen aangestormd nadat ze onze conversatie op de VHF gehoord hadden, zijn eraan voor de moeite, deze is voor de hele week van ons! Bovendien wordt er zwaar weer voorspeld en liggen we dan liever aan een degelijke boeilijn dan geankerd op 25m.

Wanneer we de volgende ochtend een mail ontvangen van de Yamaha-dokter met de mededeling : "Votre moteur est terminé.", slaat de schrik ons om het hart. Gelukkig blijkt het enkel om een kapotte bougie te gaan en sjezen we een paar uur later weer over het water, er moet immers getest worden, toch

Read More 2 Comments

Wat kon er beter

Wij waren voor we vertrokken enorm blij met voorgangers die praktische info deelden op hun website. Daarom willen we ook toekomstige vertrekkers laten weten hoe wij wijs geraakten uit de honderden mogelijkheden om je boot klaar te maken en waarom wij voor bepaalde dingen kozen.

Daarvoor hebben we een nieuwe pagina op onze website gecreëerd (TIPS N TRICS) die langzaamaan zal groeien, vandaag begint Ivan met het eerste deel : het uitrusten van de boot.

 

Natuurlijk is deze pagina niet enkel voor vertrekkers maar voor elke geïnteresseerde. Deze 'blog' is dus geen verslag van paradijselijke oorden maar kent een vooral praktische insteek.


Voor we vertrokken hebben we we boeken en blogs verslonden om Vaguebond optimaal voor te bereiden. Deze informatie hebben we gecombineerd met onze eigen-wijsheid (hmhm).

 

Nu we ruim 13 maanden onderweg te zijn en 13000 mijlen op het log hebben gezet, is het een goed moment om even de belangrijkste veranderingen en/of beslissingen die we hebben uitgevoerd aan/voor Vaguebond met een kritische blik te bekijken.

 Wat hieronder volgt is dus zeker en vast niet de absolute wijsheid (neen, die hebben we helaas niet in pacht), maar zijn gewoon onze ervaringen tot nu toe...

Eerst en vooral – en dit is waarschijnlijk wel de belangrijkste tip – zorg ervoor dat als je niet echt handig bent, je wel een vader hebt die HEEEEL handig is (merci pa) en enkele vrienden hebt die van aanpakken weten (nogmaals bedankt Rob). Dit scheelde ons minstens 1 jaar in voorbereidingstijd (ook ons huis moest nog worden verbouwd voor we het konden verhuren).

Read More 2 Comments

Huahine - The most laid-back of them all

Van Mo'orea naar Huanine is het 90 mijl varen, een nachttochtje. Ivan wil weer eens oefenen in jong blijven en ik wil best weer een zeilnacht slapend doorbrengen. We mislukken allebei nogal jammerlijk in onze pogingen. De zee is weer eens zo onstuimig en rommelig dat er noch van jong blijven noch van slapen veel in huis komt.

Volgens de Lonely Planet is Huahine "The most laid-back island in French-Polynesia". Na drie maanden in Frans-Polynesië vragen we ons echt af hoe 'laid-back' dat dan wel moet zijn.

Stress is hier een westerse ziekte die met 'eilandtijd', onuitputtelijke vriendelijkheid, gulle vrijgevigheid en een brede glimlach (en als het even kan een verse hibiscusbloem, bloemenkrans of schelpenketting) geen kans krijgt om voet aan wal te zetten. Een droom!

Hoe je in deze ontspannen wereld dan het meest ontspannen van alle eilanden kan zijn, is ons een raadsel.

Read More 4 Comments

Moorea - Knuffel eens een pijlstaartrog

Zaterdagmorgen vertrekken we absurd vroeg naar de Taina-haven om onze spiksplinternieuwe ankerketting op te halen. Daarvoor moeten we de landingsbaan van Tahiti-airport kruisen en beleefdheidshalve even de air-/portcontrol oproepen.

Ofwel waren de mannen van de controletoren niet echt wakker ofwel verstonden ze Ivan zijn Frans niet zo goed maar we kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat dit niet echt de bedoeling was :

Vooral niet wanneer we ons afmelden als zijnde buiten de luchthavengronden en als antwoord krijgen : OK, maar geef voldoende gas...

Gelukkig is de ankerkettingman van zijn woord en levert met de heftruck de ketting netjes aan de boot af. We liggen majestueus langszij aangemeerd aan één van de superjachtenpontons. De auto's rijden hier gemakkelijkheidshalve tot aan de boot om mensen af te zetten en boodschappen te (laten) doen, hier geen over en weer gezeul met kruiwagens en zware tassen.

Read More 1 Comments

Tahiti, mauruuru

Wegens ongelofelijke drukte hebben we bij deze blog nauwelijks foto's kunnen nemen. Het fototoestel paste simpelweg niet in al onze tassen waarmee we de hele week Papeete hebben doorkruist.

Met onze welgemeende excuses, we maken het goed eens we op Mo'orea zijn!


Tahiti is voor velen een droombestemming. Zo ook voor ons, zij het om andere redenen dan de verleidelijke foto's uit reisbrochures.

Wij kijken na vier maanden best wel uit naar een echte supermarkt, hier is zelfs een Carrefour. De Markiezen en de Tuamoto zijn het mooiste dat we ooit zagen maar schonken qua proviandering niet altijd evenveel voldoening. We zitten echt wel door onze grootste voorraden heen (wijn, bier, chocolade, koekjes, bloem) en het wordt hoog tijd om de boot weer vol te laden, liefst met lekkere dingen! Verse tonijn blijkt hier wel pakken goedkoper (8€/kg) dan verse witloof (21€/kg), de omgekeerde wereld. 
Read More 3 Comments

Een kaweeke is een goed idee

Het zat er al lang aan te komen. We (Ivan) hebben er alles aan gedaan om het uit te stellen, alle levensreddende operaties en behandelingen uitgeprobeerd maar niets mocht baten.

Onze Suzy is niet meer. Ze heeft ons echter voor een extreem klein prijsje (en een paar 100km rijden naar Friesland) jaren plezier bezorgd! We werden meer dan eens meewarig bekeken, soms vierkant uitgelachen, altijd ingehaald maar ze doorstond elk hoongelach met waardigheid en trots. En wij waren gek op haar! Op elke van haar 2pk's! En op elke van haar 10 kilo's!

Wegens het schielijk overlijden van Suzy moesten we dringend op zoek naar een nieuwe buitenboordmotor. Je moet zo'n motor zien als je auto en fiets en benen tegelijk. Zonder ben je niets waard. Alles moet dan al roeiend bereikbaar dus dichtbij zijn. Tegenstroom en tegenwind roeien met een bijbootje volgeladen met waterflessen is echt geen leuke bezigheid, eventjes snel naar de bakker mag je vergeten, even snel gaan wifi'en ook. 's Avonds afspreken om te gaan eten is echt niet leuk als je meer dan een halfuur voor alle anderen moet vertrekken om als laatste aan te komen en zeker een half uur later dan alle anderen weer aan boord komt, moe en in het zweet. Zwemmen beschouwen we niet als een nuttig alternatief...

Suzy had de laatste weken elke dag meerdere reanimatiepogingen nodig (die bijna altijd lukten) maar echt vertrouwen deden we haar niet meer, we leefden al weken op 'roeimodus'.

Gelukkig heeft ze pas op Tahiti de geest gegeven, de laatste maanden zaten we nu niet bepaald in het Mekka van motoren...

Toen we na twee niet zo fijne zeildagen ons anker dropten in de Yacht Club Anchorage ten noorden van Papeete (de hoofdstad van Tahiti) zochten we, na een warm en lekker welkom van Frans en Ilona op Omweg, onmiddellijk de bus om zo snel mogelijk prijzen te pakken te krijgen bij Yamaha, Mercury en Tohatsu en een vergelijkende studie uit te voeren.

Dat het geen 2pk meer zou worden stond al lang vast, een 5pk is mossel noch vis (verbruikt meer dan 2pk maar planeert niet) dus de keuze ging nog tussen een 9,8pk of een 15pk.

Argumenten pro 9,8 :

  • goedkoper dan de 15pk
  • lichter (Suzy woog 10 kilo, een 9,8pk 31kg en een 15pk 41!)
  • planeert maar niet volgeladen met boodschappen of duikgerief

Argumenten pro 15pk :

  • veeeel sneller
  • veel sneller in planee dus nog veel sneller
  • door sneller te planeren, minder verbruik...
  • ook met meer gewicht, nog makkelijk in planee te krijgen
  • keistoer

De Yahamaman was een superlieve kerel die ons de 15pk verkocht voor de prijs van de 9,8 (die hij niet in stock had) en taxfree (we hoefden zelfs in tegenstelling tot bij de Mercury-verkoper helemaal niks te doen om de btw terug te krijgen).

Na een kleine smeekbede (Suzy was sinds deze morgen helemaal dood) overtuigde hij zijn magazijnier om na sluitingstijd (11.00 op een zaterdag) de motor in zijn chique pick-up te laden, ons op de passagiersstoel te droppen en naar de boot te brengen. Zelf sprong hij op zijn scooter en vloog ons voorbij (hmz, zit je daar mooi in zo'n blinkend, ronkend beest met een V8-motor onder de kap, steekt een brommer je voorbij) om de motor tot aan Dingel te slepen en er zelf op te monteren!

Wat een service! En allemaal met de glimlach!

Read More 2 Comments

Is mijn harpoen niet te klein bij deze kite

Fakarava, het tweede (en spijtig genoeg meteen ook laatste) atol op onze lijst heeft twee passen. Een makkelijke noordelijke en een smalle zuidelijke. Wij beginnen met de noordelijke en pikken een boei op voor Rotoava, de hoofdstad.

Het is hier alweer iets helemaal anders. We liggen vlak voor een duikcentrum, één van de vele hier, aan een (gratis) boei, we zien in de verte een relatief groot vliegveld, er is een echt restaurant, twee kerken, een bakker, een dok (er kan nauwelijks een schip binnen maar het is er wel), veel pensions en lodges (doch geen hotels of schreeuwerige resorts) en een yachtservice. We zien zelfs een chinees gezin in een knalgele elektrische auto rondsnorren!

Maar ondanks alles blijft het toerisme enorm kleinschalig en vallen de toeristen nauwelijks op.

De passen zouden hier duikparadijzen zijn en we kunnen dan ook niet aan de verleiding weerstaan om twee keer de pas in te gaan. We krijgen meteen onze nitroxduikdoop waardoor we makkelijk een uur onder water kunnen blijven en twee fantastische duiken maken.

Read More 1 Comments

Zo lang is het al

Een jaar. 52 weken. 366 dagen (*). 8784 uren en bijna 12.000 mijlen zijn verstreken sinds we onze knusse thuishaven in Blankenberge verlieten.

Sinds we alle zekerheden achterlieten en kozen voor het avontuur, het onbekende.

Het was de gekste, meest avontuurlijke en gedurfde, volgens sommigen meest dwaze beslissing ooit.

En we zouden ze zo opnieuw nemen!

Read More 8 Comments

Coup de patattes à Kauehi

Om zeker te zijn dat we niet dromen knijpen we elkaar elke dag een paar keer in elkaars armen (die ondertussen al blauw uitslaan van al dat geknijp). Zonder overdrijven is dit nu echt wel de aller-, allermooiste plek die we al bezochten.

We denken niet dat iets ooit nog in de buurt komt van Kauehi en we weten dat het gewaagd is om zoiets te zeggen!

Kauehi is ons eerste atol op de Tuamoto, een archipel van 76 atollen tussen de Markiezen en Tahiti,.

Read More 2 Comments

We zijn weer op weg.

Het zit erop. De Markiezen. We hebben er zo lang naar uitgekeken, over gedroomd en gefantaseerd en nu zijn we alweer weg. Het lot van een zeiler …

Maar ze blijven voor altijd als de allermooiste plek op aarde geboekstaafd! Ja weeral! We beginnen te leren dat er verdomd veel allermooiste plekken op aarde zijn.

 

We vertrekken naar de Tuamoto, een archipel meer naar het zuiden dat uitsluitend bestaat uit atollen. Geen eilanden meer, geen groen, geen bergen of fruit meer.

Een atol is een ingevallen vulkanische krater waarvan de buitenste randen, net onder het wateroppervlak, begroeid zijn met koraal. Sommigen zijn volledig gesloten, anderen hebben één of enkele passen waardoor je naar binnenvaart om dan in rustig, helder water voor anker te gaan met enkel een dun streepje strand met wat palmbomen dat je scheidt van de oceaan.

 

Om daar te geraken moeten we 530 mijl overbruggen, vier dagen varen. We gaan op vakantie! Veel slapen, veel lezen, veel rust.

Onze eerste dag verloopt heel kalmpjes, we krijgen een mooie drie, vier beaufort NO achter ons aan. Heel wat anders dan onze Friendjes thuis die, nu ze eindelijk op vakantie kunnen, voor een reeks depressies met hevige ZW-wind staan die hun boten in de haven houdt. Met enkel de genua lopen we dik boven de zes knopen. Vaguebond heeft er duidelijk zin in, Sam is in vorm en wij vervallen in wachtlopen en oversteekritme als deden we ons hele leven niet anders.

Ook de tweede dag schieten we goed op. Aan de zeilvoering wordt pas 's nachts iets veranderd, er lijkt meer wind op te komen dus krijgt de boot een rif. We blijven dik boven de zes knopen lopen. Ik vul deze dag vooral met slapen, zelfs tijdens mijn wachten zit ik continu te soezen. Het is vakantie en we zijn weer helemaal alleen op de zee, de instrumenten staan uit, behalve de AIS waar toch geen leven op te zien is. De meest nabije boot die we op de SSB-radio horen zit op 100 mijl (180km) van ons af.

Dag drie wordt uiteindelijk nog een gevulde dag. We redden dan wel het leven van een amper twee centimeter groot krabje uit de bek/keel/slokdarm van een wahoo maar de wahoo zelf laat er wel het leven bij. Voordeel is dan weer dat wij weer voor 5 dagen verse vis hebben! En vissla! En de lekkerste ceviche ooit! Binnen een uur was hij al gepromoveerd van dartel jagende vis in zes pakketjes graatloze filet en heerlijk marinerende rauwe vis in een bakje olijfolie, vers limoensap, look en peper. Een record!

 

Het radionetje, het PolyMagNet, is weer tweemaal daags deel van onze routine en ook de squalls laten weer van zich horen maar kom, zo wordt de boot ook weer eens proper gespoeld.

Read More 1 Comments

Nuku Hiva - Afronden in perfectie

Voorwaar, serieus, nu zijn we echt de allermooiste baai van de Markiezen binnengevaren! Ze staat zo niet beschreven, eerder met vette letters omschreven als  'nono's zijn een pest!' maar wat zijn we blij dat we die waarschuwing genegeerd hebben. (Ze vergaten te vermelden dat de baai 22,5 uur per dag nono-vrij was)

Vanuit Ua Pou varen we in een perfecte dagtocht naar Nuku Hiva. Om de perfectie nog wat meer in de verf te zetten vangt Ivan een overmaatse wahoo waar we uiteindelijk met 12 man van eten en een week verse wahoosla in de koelkast krijgen. Om de perfectie compleet te maken droppen we ons anker in Taioa.

Het lijkt alsof we in een bergmeer liggen, omgeven door enorm hoge grillige bergen, er is geen uitgang te zien en ook het dorp (waar amper zes gezinnen wonen) ligt verscholen achter een kleine landtong. Ergens achter in deze vallei ligt de derde hoogste waterval ter wereld (661m) en je raakt er enkel via deze baai. Het dorp zelf is niet bereikbaar met de auto, enkel over zee. Wat die verroeste auto's hier staan te doen, naast dienen als hondehok, is ons een raadsel, ze konden nooit verder dan 100 meter landinwaarts rijden!

Read More 2 Comments

Ua Pou - De pijlers van het huis

Er was eens, lang, heel erg lang geleden een koppel, Oatea en Atanua, dat in de Stille Oceaan leefde. Ze wilden graag een huis bouwen maar er was nergens een eiland om een huis op te bouwen.

 

Op een nacht zong en danste Oatea de hele nacht om zijn voorvaderen aan te roepen en te vragen hoe hij zijn huis moest bouwen. Het antwoord kunnen we spijtig genoeg niet vertalen maar bleek voor Oatea duidelijk genoeg. De volgende dag begonnen de werkzaamheden, midden in de oceaan.

 

Er werden twee pijlers opgericht, zij vormden het eiland Ua Pou.

Daarboven kwam een dikke dwarsbalk, Hiva Oa.

Het dak hield de balken en de pijlers stevig op hun plaats : Nuku Hiva.

Om het dak te waterdicht te maken werd het bedekt met 9 takken van gevlochten kokosbladeren, dit was Fatu Hiva.

 

Het duurt lang om kokosbladeren te vlechten en touw te slaan, toen het licht werd riep Atanua haar man : "Schat, het licht komt op aan de horizon! De dag is in aantocht!" Dit licht werd het eiland Tahuata.

 

Oatea antwoordde, zonder op te houden met werken, "Ik ben bijna klaar, ik moet nog juist een put graven om alle afval van de bladeren in te werpen!". Deze put werd Ua Huka.

 

Toen de zon over de Stille Oceaan scheen, lagen de Markiezen te schitteren in de zon en konden Oatea en Atanua hun huis gaan inrichten...

 

En zo ontstond 'Fenua Enata' , la Terre des Hommes, het paradijselijk stukje aarde dat wij de Markiezen noemen.

Van Fatu Hiva varen we een nachtje door naar het noorden van Hiva Oa, hier zouden manta's zitten... Er vestigt zich een nieuw regime aan boord : Ivan vindt dat hij te veel slaapt en te weinig oefent in het jong blijven (lees : nachtje door doen). Hij stelt voor om nachtje door te varen en ik mag de hele nacht slapen! Heerlijk, laat hem maar oefenen, ik klaag niet!

Het worden een woelige maar snelle 70 mijl.

De manta's blijken ook hier weer betere oorden opgezocht te hebben, we zouden graag uitvinden waar die dan zijn! Maar wat de manta's niet weten is dat hier Saul woont, een weer eens supervriendelijke man met een grote fruitboomgaard vol stervruchten, bananen, pompelmoezen, breadfruit, papaya's en limoenen die ons al bij onze eerste kennismaking overlaadt met fruit zodat we zonder wandeling sito presto weer aan boord moeten met de belofte om maandag, voor we vertrekken, met stevige zakken terug te komen. Hij zal de hele boot befruiten. En dat doet hij! En wij zijn er enorm dankbaar voor, dit is geweldig lief en lekker!

Read More 1 Comments

Baie des Verges / Vierges - Fatu Hiva

De baai waar we binnenvaren is zonder meer spectaculair! 
Zonder twijfel de mooiste ankerbaai ooit. Omgeven door steile bergen, diepe valleien en hoog uittorende stenen pijlers die erg aan mannelijke onderdelen doen denken waardoor ze de toepasselijke naam 'Baie des Verges' kreeg. Tot de missionarissen er een stokje en een 'i' tussen staken zodat ze de veel christelijkere naam 'Baie des Vierges' kreeg.
We krijgen maar niet genoeg foto's getrokken en ook onder water is het hier feest. We vinden 'Sylviekes (nvdr, Sylvie van Stormy Monday tekende in ons gastenboekje een prachtig exemplaar van dit visje), Ivan spot een reuzemanta en een blacktip shark, ik zie voor het eerst in mijn leven een haai(tje) onder de boot...
Aan land wandelen we de mooie maar kletsnatte wandeling naar de prachtige waterval en passeren weer een massa fruitbomen. Ja, ook hier giet het bijna dagelijks. :-)
In tegenstelling tot de vorige eilanden mag je hier niet plukken, elke boom behoort toe aan een familie.
We komen bij een lokale houtbewerker terecht die ons mooie maar redelijk dure kopjes verkoopt. Wat later ontmoeten we een mevrouw die uitdrukkelijk om parfum vraagt, in ruil wil ze een flesje honing geven. Omdat ik de ruil toch wat erg in haar voordeel vind uitvallen vraagt ze geld voor de honing : 20€! Op Tahuata kregen we een flesje voor de helft!
De kinderen op straat vragen ons ongegeneerd naar visdraad. Dit is duidelijk een totaal andere mentaliteit dan op de vorige eilanden, hier zijn ze toeristen gewoon en duidelijk al in de ban van (makkelijk verkregen) geld.
Tahuata - waterfall
Read More 1 Comments

We zijn geen achttien meer! - Tahuata

Na een week varen we naar het volgend eiland, Tahuata. We leren dat Dingel het niet fijn vindt om pirouettes te draaien op metershoge oceaangolven. Gelukkig overleeft hij de tocht van amper 15 mijl zonder overkop te gaan. Volgende keer zetten we hem aan dek!
Hier kunnen we eindelijk het water in en zwemmen! Op Hiva Oa was het water erg troebel, de aanhoudende regen maakte het er niet beter op omdat de massa water die uit de bergen stroomde alles wat los lag meesleurde in de baai en een bruine smurrie achterliet. Zelfs de immense manta's zien we na de regenbuien niet langer in de baai, ook zij kiezen voor mooi, helder water!
Hier is het kristalhelder water en zwemmen we zelfs bijna tussen de dolfijnen die de hele morgen toertjes draaien in de baai.
Wanneer we het dorp inwandelen en de bergen intrekken worden we weer meteen uitgenodigd door een lieve man om in zijn pick-up mee te rijden naar het topje van de berg. Wat hier moet gebeuren moest er iemand het waanzinnige idee krijgen om van de volgende vallei terug naar Hapatoni te rijden mag Joost weten, er is nauwelijks plek voor 1 auto en bij elke haarspeldbocht moet de auto twee keer heen en weer om zijn bocht te nemen.
Onderweg naar het dorp plukken we bananen en pompelmoezen. De noni's laten we hangen, die groeien hier overvloedig maar zijn niet eetbaar, ze worden verkocht en gefermenteerd naar Amerika vervoerd waar ze in geneeskrachtige oliën en zalfjes verwerkt worden.

Na één van onze verkenningsrondjes komen we terug in het dokje en zijn net op tijd om Dingel uit de weg te leggen, er legt een ferry-/ vissersbootje aan waarin een schijnbaar dood paard met vastgebonden benen ligt dat door zeven mannen van boord, tja, gegooid wordt. Gruwelijk om te zien maar blijkbaar de enige manier om het beest te kunnen vervoeren. Het bleek verdoofd en na enkele minuten staat het verdwaasd op met enkel wat schaafwonden aan zijn oog en benen. Oef!

Read More 4 Comments

Les îles Marquises - Hiva Oa

En plots ben je er. Na amper 32 dagen varen in heerlijke rust en eenzaamheid. Na 4100 mijl (7400 km) van eindeloos water. Na een maand van absolute afzondering doemen plots felgroene bergen op in de ochtendzon.

We moeten even slikken wanneer we de baai van Atuona op Hiva Oa binnenvaren.

Er liggen zo'n 18 boten voor anker, tientallen vissers staan op de kademuur te vissen en de ene 4X4 na de andere rijdt het haventje in en uit (omdat aan het einde van het dok het enige benzinestation van Atuona ligt).

 Zoveel mensen! Zoveel drukte!

Het enige live contact dat we de laatste weken hadden was tweemaal per dag een update op de radio met de ons omringende boten. Omringend is daarbij een ruim begrip : Out of the Bag vloog zo'n 1000 km voor ons uit (maar bleef trouw elke avond op post tot iedereen aangekomen was), Tactical Directions vaarde 600 km voor ons en Skylark volgt ons op 150 km.

 

Waar andere overstekers met zo'n 30 boten samen onderweg waren, vaarden wij met zijn viertjes en enkel de laatste zullen we echt ontmoeten.

Read More 4 Comments

De laatste mijltjes

Het kriebelt. Na 31 dagen is het einde in zicht. Veel sneller dan verwacht. Nu al.

De eerste weken gleden voorbij. Zonder besef van tijd (gaat die zon nu weeral onder ?) of ruimte (we proberen die dikke streep op de kaart te volgen). Duur was van geen belang, afstand nog minder.

Sinds we over de helft gingen houden we ons uren bezig met getallen : elke denkbare afstand wordt uitgeplot op de kaart (pal in het noorden liggen de Charlotte-Islands in Canada, in het oosten komen we in Peru uit), elke mijl verrekend in daggemiddeldes, weektotalen en jaaroverzichten. Elke knoop maakt deel uit van maximumsnelheden, vergelijkende tabellen en duikt wel ergens op in één van de ivaneske vergelijkingen waarin ook sinussen en cosinussen als onbekenden optreden.

Nu staat er nog 150 mijl te gaan op onze teller. Aan de snelheid van de laatste weken moeten we morgen ergens in de late namiddag toekomen. Spijtig genoeg zijn sinds gisteren die geweldige snelheden verdwenen en dobberen we nu aan 3 knopen in plaats van te sjezen aan 6 knopen. Als we vrijdagavond toekomen mogen we al blij zijn...

Maar dan zijn we er, echt.
Onze kleine bubbel, waar we meer dan 30 dagen onafgebroken in hebben zitten soezen, ver van alles, staat op het punt om op te lossen, te verdwijnen.
Onze eigen Vaguebondwereld wordt weer deel van het grote geheel en zal zijn plaats weer innemen in de echte wereld, tussen andere boten, tussen andere mensen.
Het voelt onwennig, ik weet niet of ik er al klaar voor ben.

Natuurlijk kijk ik uit naar de Markiezen : Frans Polynesië, één van de mooiste plekken op aarde.
Natuurlijk wil ik dolgraag de gezichten achter de radiostemmen leren kennen.
Natuurlijk loopt het water mij in de mond bij de gedachte aan een echte Franse 'baguette'.
Natuurlijk sta ik te popelen om voet aan wal te zetten (zolang ik maar niet landziek word).
Natuurlijk verheug ik mij op prachtige wandelingen langs de mooiste watervallen om in af te koelen.
Natuurlijk vind ik het geweldig om terug te kunnen babbelen, kwetteren en tetteren, eindelijk weer een taal die ik zelfs in mijn dromen spreek.

Natuurlijk! Naturellement! Evidemment! Bien sûr!

Nog 150 mijl, 2 dagen en we ronden één van de mooiste tochten, één van de meest intense ervaringen ooit af

Nog 150 mijl, 2 dagen.


4 Comments

Boogschutter

Liefde : Dit is een goede maand voor romantiek. Plan een weekendje weg met twee of maak het thuis extra gezellig. Bijvoorbeeld door de slaapkamer op te knappen...

Job : Je hebt uitstekende carrièrevooruitzichten maar het gaat je niet snel genoeg. Praat erover met iemand die kan helpen.

Stemming : Het gaat je voor de wind.


Naast het feit dat we nu volledig op de hoogte zijn van de meest trendy winterkleur van vorige winter (marsala), de nieuwste zomertrends van zomer 2015 (gehaakte badpakken ?!) en de laatste (r)evoluties in BV-land, lezen we horoscopen die niet minder voor recyclage vatbaar zijn dan een doorsnee aflevering van FC De Kampioenen. We vinden in Ivan's horoscoop voorwaar een voorspelling die een jaar na publicatie toch blijkt uit te komen! (*)

Is niet elke maand een goede maand voor romantiek ? Dat weekendje weg zullen we maar met een korrel zout nemen, waar zouden we naartoe moeten als we al maanden in paradijselijke oorden vertoeven ? Onder de slaapkamer opknappen verstaan we 'lakens verversen', omdat mijn horoscoop zegt dat ik moet delegeren, mag Ivan dat doen (grijns).

Wat carrièrevooruitzichten betreft zijn we toch iets voorzichtiger en laten we het maar van de voorzienigheid afhangen. Waarom zou je 'niet snel genoeg' willen gaan werken als je doet wat wij doen ? Misschien moeten we op de Polynesische atollen horoscopen gaan schrijven voor roddel- en kwaliteitsbladen ? We zullen er eens over praten met Aeolus of Neptunus of gewoon een nieuw boekje lezen, met een andere horoscoop...

Dat het voor de wind gaat is de enige nagel op de kop. Hoewel, op het moment van verschijnen van de horoscoop in kwestie waren we nog niet vertrokken maar waren de heersende winden ZW, tegenwind dus. Nu varen we al meer dan twee weken constant voor de wind. In de kleine lettertjes staat natuurlijk nergens vermeld dat de horoscoop geldig was voor de maand of het jaar waarin hij gepubliceerd werd. De vrijheid van het alziend oog ?

Ondertussen probeert Ivan nu al drie dagen een vis te vangen (ik mag de vierde niet meetellen omdat we toen te snel gingen om te vissen, zegt hij). Onze voorraad vers vlees is helemaal op dus zou een vers tonijntje wel smaken. Volgens de overlevering moet je hier eerst je pan op het vuur zetten en dan pas je lijn uitwerpen en bijt de vis nog voor je flubber het water raakt.

Tot zover de theorie, de vooropgestelde carrièrevooruitzichten situeren zich duidelijk niet in de visserij. Hoewel onze buurman gisteren wel twee kanjers ving op amper 15 minuten tijd (zijn diepvries zit alweer vol), bij ons bijten ze niet. Volgens hem moeten we met roze flubbers vissen maar na twee dagen een hele regenboog aan flubbers te hebben geprobeerd weten we het niet meer. Warme kleuren, koude kleuren, gemengde kleuren, glitterkleuren. Rechte snuitjes, spitse snuitjes. Ronddraaiende oogjes, vaste oogjes, . Ivan is ondertussen wel een meester in het in een recordtijd binnenhalen van de lijn en vervangen van de flubber.

De redenen waarom ze niet bijten zijn legio : de tint van onze roze flubber is niet de juiste, we  varen te snel of te traag, het water is te warm of te koud, de Stille Oceaan is te groot (1/3 van het aardoppervlak) en de vis zwemt altijd waar wij niet zijn (maar wel waar de buurman is), de walvissen hebben alle vis rond ons opgegeten, . Het meest waarschijnlijke is dat de zee rondom ons leeggeroofd werd door klandestiene, scrupuloze Japanse vissers (**).

Of het staat zo in de sterren geschreven, heeft iemand een recente Dag Allemaal om eens de horoscoop te checken ? De boogschutter.

Gelukkig hebben we nog een grote voorraad blik...

(*) We hebben nog steeds roddel- en andere kwaliteitsbladen aan boord die heel zuinig gelezen worden. We lezen roddels van meer dan een jaar oud over BV's die op dit moment al lang weer in de vergetelheid verdwenen zijn, beyond their 'five minutes of fame' of de laatste (dieet-)mode en must-haves van vorig jaar.

(**) We komen ze meer tegen dan ons lief is (vannacht zelfs op ramkoers op nauwelijks een mijl afstand) en kwamen al twee keer in één van hun bijna onzichtbare netten terecht. De netten zitten vol schubben, vinnen en dode vissen. Ik durf niet te denken aan de dolfijnen, schildpadden en walvissen die erin verrstrikt geraken. De impact die ze hebben op de natuur is desastreus! Ze roven de zee letterlijk leeg op een verschrikkelijk schadelijke manier. Een blik tonijn zal, nu we dit gezien hebben, nooit meer hetzelfde zijn en niet meer aan boord komen, tenzij duurzaam gevangen.


3 Comments

Relatief

De dagen glijden voorbij en onder ons door. Elke dag lijkt op de vorige en ook weer niet. Elke dag volgt een vast ritme en toch weer niet.

Het klinkt onwezenlijk : 40 dagen op zee, met twee, op amper 30m².
Je kan niet even gaan wandelen (zelfs niet in de tuin of naar de brievenbus). De meest nabije boot ligt op 100 mijl (180km) van je weg, je ziet amper een boot op de AIS, laat staan in het echt (als dat gebeurt is het een notitie in het logboek waard!).
Er is geen mogelijkheid om je vrienden te bellen, er even langs te lopen of een pint te gaan pakken.
De dagelijkse mailtjes van onze ouders zijn een meer dan welkome, vrolijke (en enige) link met de voortrazende wereld ver van ons af. We lezen hoe boten worden klaargemaakt voor het nieuwe seizoen, hoe de tuin in bloei komt, wat de meest recente politieke blunders zijn, de laatste nieuwtjes en de plotwendingen in Thuis.

Alleen op de wereld dus, met twee. En onze e-readers waarop ik heel toepasselijk Hector Malot's "Alleen op de wereld" lees.

Er is vooral rust. Je druk maken helpt niet, je kan toch niets doen, niets veranderen. Niet aan het weer, niet aan de deining, niet aan de rotte tomaten, niet aan het klapperend zeil, niet aan de wereldproblemiek. En dat geeft rust, berusting soms.
Voor het eerst sinds ons vertrek voel ik de molens in mijn hoofd stilvallen. Het is een ongelofelijk bevrijdend gevoel. Ik ontspan. Nu pas.

En juist daardoor zie je meer, hoor je meer, ruik je meer, voel je meer. De kleur van het water die elke dag net iets anders is, het geluid van de wind, het bruisen van de golfjes langs de boot, het gekras van een verdwaalde Jan van Gent of boobie die probeert een rustplek op de mast te vinden. Je hoort het wegvallen van de wind nog voor de zeilen gaan flapperen. Je voelt het draaien van de wind aan je oorlelletjes, nog voor de keerblok van de windpiloot piept om dat ze bijstuurt. Je duikt onder de buiskap nog voor een overdonderende golf je van je blote voeten spoelt, je herkent het : deze golf wordt een natte, deze niet.
Je kent elk klikje, elk klopje, elk piepje, elk zuchtje, elk kraakje van de boot.
Van een dolfijnenshow kunnen we mateloos genieten, nog lang nadat ze uit het zicht zijn verdwenen turen we de horizon af. Bij walvissen blijft de adrenaline nog uren door ons lijf gieren.

We hebben ondertussen ook zo goed als alle instrumenten uit staan. Wat is immer het nut van een dieptemeter op een oceean van 5000 meter diep ? Wat moeten we met een plotter wanneer we na onze eerste 1000 mijl opgekruist te hebben en de Galapagos ontweken, nog 3000 mijl gewoon rechtdoor moeten ? Wie heeft een log nodig als we aan de beweging van de boot en het geluid van de langssuizende golven perfect weten hoe snel ze vaart ? De windmeters doen het al bijna een jaar niet, die missen we dus al lang niet meer, Vaguebond vertelt zelf wel wanneer ze meer zeil of een rif nodig heeft.
We hebben enkel de AIS opstaan, zo zien we een schip 'in de buurt' ten minste op ons scherm en kennen we onze positie.

Alles wat we aan boord doen, wordt intensiever, bewuster gedaan want we hebben tijd. Passaatzeilen zetten (2 uitgeboomde voorzeilen ipv het grootzeil en de genua) duurt bijna een uur, elke lijn wordt op het gemak gelegd en gecheckt. Blokken worden nagekeken, vallen en schoten nagekeken op schavielen. Ondertussen pellen we de inktvisjes van het dek.
Koken is een ontdekkinsgtocht : welke blikken kunnen we combineren ? Welke kruiden kunnen hier iets zinnigs van maken ? Zelfs in brood bakken beginnen we creatief te worden (probeer eens gerookte olijfolie!).

We blijven wachten lopen van drie à vier uur, overdag zijn we bijna 8 uur samen wakker. Er wordt massaal veel gelezen. Ik zit aan boek 110 op 10 maanden tijd. Stilaan worden de pilots van de zuidelijke Pacific opengeslagen en bereiden we ons voor op de Markiezen. Er wordt geklust als het weer het toelaat, onderhoud gedaan, gekuist, gewassen.

Alles op het ritme van de zon, de zee en de wind.
De wereld draait door maar hier even niet ...

---------------------------------------------------------
We zijn over halfweg, nog 1600 mijl (2900 km) te gaan.
---------------------------------------------------------


4 Comments

Van noord naar zuid

Onze tweede week op de Stille Oceaan was van een heel ander kaliber dan de eerste. Doordat de wind 30° draaide, volgde ons humeur met 180°.
We zeilen nu (met af en toe een dobberdag). In de juiste richting. Met de golven mee in plaats van er tegenin. Op een boot die recht ligt. Onze comfortfactor is met 100% gestegen.

We kunnen eindelijk ontspannen zitten, zelfs rechtstaan vergt geen powertrainingsessie meer. We kunnen een zalig warme douche nemen, de lakens verversen en zelfs Uno spelen aan dek zonder dat de kaarten gaan vliegen (op een dobberdag natuurlijk)! Het laatste vers vlees wordt verwerkt in de lekkerste uitgevonden gerechtjes en we genieten van de mooiste dolfijnenshow ooit bij zonsondergang (salto's, schroevendraaiers en flipflops)!

Maar één dag kreeg deze week toch een speciaal tintje : vrijdag de 13de.

Wanneer we bij het krieken van de dag (na een nacht van totale windstilte) in een visnet dobberen, twijfelen we toch serieus of we misschien toch bijgelovig moeten worden. Nog voor we er helemaal uit zijn, spurt Ivan naar binnen om het PanPacific-net te hosten op de radio, waarschijnlijk voor de laatste keer. We geraken stilaan te ver en worden elke dag minder duidelijk hoorbaar voor de mensen in de noordelijke Pacific. We hebben ondertussen wel een tusseninnetje met de andere boten.
Ben, onze weerman, laat ons weten dat we alledrie best zo snel mogelijk naar het zuiden varen en dat doen we dan ook.
De wind steekt eindelijk terug op, we hijsen de zeilen en vliegen met een knik in de schoot richting evenaar.

Meteen worden onze zorgvuldig bewaarde conrflakesdozen, stiften, kleurpotloden, schaar en plakband bovengehaald en wordt er de hele middag duchtig geknutseld. Ook onze allerlaatste fles bubbels wordt koud gelegd...

Exact om 16.00 (22.00 utc) zien we, getooid in kronen, baarden en drietanden, gewapend met een glas bubbels en begeleid door een stel acrobatische dolfijnen en twee immense walvissen, onze positie wijzigen van N 00°00,0001 naar Z 00°00,0001!

We zitten in het zuidelijk halfrond!

Omdat we niet wisten of Neptunus wel in de buurt was om zijn glas op te drinken (hij gaf geen teken van leven), hebben we van zijn glas een glaasje gemaakt.
Omdat we geen al te zatte walvissen achter ons willen, hebben we zo weinig mogelijk van onze fles in zee gekieperd.
Omdat het vandaag vrijdag de 13de is en we het noodlot liever niet tarten, hebben we zo veel extra toasts op Neptunus uitgebracht dat de fles helemaal op was .
(grijns)


5 Comments

De ondraaglijke traagheid van het boot-zijn

We zijn bij dit schrijven zes dagen onderweg. Zes dagen van grootse afwisseling, van ongeëvenaard zeilplezier tot plannen om terug naar de Caraïben te gaan.

De highlights :

- Eindelijk weg uit Panama! En al zeilend, heerlijk aan de wind, op een vlakke oceaan!
- De eerste nacht een discofeestje : onder een rondomrond continu oplichtende hemel danst Vaguebond op de muziek van de golven en de    wind en maakt daarbij prachtige lichtgevende boeggolven met duizenden schitterende sterretjes.
- Achtereenvolgend gespot : Walvis (Ivan), dolfijnenshow (ik), Henk de Schildpad, op volle zee met zwaaiende pootjes (allebei)
- De tweede magische nacht :alles is pekzwart, geen ster, geen maan, geen golf te zien. Het enige dat letterlijk oplicht zijn de boeggolven die Vaguebond maakt en ze zijn felblauw, we varen door een zelfgecreëerd aura van fluoblauw. Soms is het schijnsel zelfs zo fel dat het het grootzeil helemaal verlicht, pure magie!
- Alle papiertjes met inventarisonderdelen (bij elke shopping werd een lijstje gemaakt wat waar werd opgeborgen en de vervaldatum) zijn gedigitaliseerd! Vanaf nu enkel afvinken wat we verbruiken.
- Misschien breng ik wel een kookboek uit : Koken op zee. Voor het eerst in mijn leven stoofvlees gemaakt in de snelkookpan, zonder recept maar met yuca en Doradabier. Een voltreffer!

Bedenkingen :

- 'Chopped meat' is niet hetzelfde als 'minced meat' en wij hebben duidelijk het verkeerde besteld. Geen spaghetti dus maar stoofvlees (zie supra).
- Een dagje dobberen is absoluut geen ramp (geen zeilen, enkel op stroming lopen we 2 knopen in ongeveer een beetje goede richting).
- Fruit en groenten rijpen anders dan we gedacht hadden. We eten eetbananen bij de vleet en bakken bakbananen dat het een lieve lust is! De sla goten we weg (werkelijk, gieten!), kippefilet, appelsienen en een schuimbekkende ananas vlogen ook al oveboord.

De dieptepunten :

- De wind zit tegen en blijft tegenzitten (vandaag zelfs met 20 knopen), we maken rotslechte rakken en geraken geen mijl verder. Na zes dagen op zee zijn we amper 400 mijl (van de 4000) in de goede richting opgeschoten.
- Naar aanleiding van vorig punt zijn we om beurten absoluut niet te genieten aan boord. We besparen u de details.
- We stinken! Door de deining en de aandewindse koersen kunnen we niet douchen, het is bloedheet, ook als de zon niet schijnt en we zweten als runderen. We lijken meer op 'cooked meat' dan op mensen maar kom, we zitten moederziel alleen op zee en niemand ruikt ons.    Toch ?
- Het scherm van onze boordcomputer is morsdood, de geest gegeven, de pijp aan Maarten. Ivan had nog net de tijd om alle drivers, programma's en instellingen te kopiëren (de inventarislijst lukte niet meer) en het was over and out. Een uitgebreide chirurgische ingreep mocht niet meer baten. Doodsoorzaak : de megagolf uit Panama Shitty vorige week, een zoute druppel teveel op de verkeerde (print-)plaat. Zonder pc'tje kunnen we niet meer mailen, geen weerberichten meer opvragen, kortom, zijn we afgesneden van de wereld en van weer. Gelukkig blijkt alles nu op de laptop wel te werken.
- We zoeken een nieuw scherm : Liliput op 12V... En hoe krijgen we dat op de Markiezen ?

Volgende week hopelijk meer en beter nieuws, duim mee voor wat goeie wind, wil je ?

tot de volgende!


8 Comments

Een lange weg te gaan

Het is zover, we zijn er klaar voor. Deze keer wel. Denken we.
Na veertien dagen op de Islas Perlas, heel wat voorraad armer en heel wat voorraadwijsheid rijker (welke zaken houden lang en welke niet), keren we terug naar Panama City.
Serieus tegen onze zin. Net zoals elke andere cruiser hier hebben ook wij een hekel aan Panama City. Vandaag zei een Canadees nog tegen ons : "Ze willen wel je geld maar jou niet.", en dat is exact het geval.
Gelukkig leerden we Chris kennen, een inventieve, enorm slimme jonge Panamees die in één van zijn opstartende zaken ook boten wil gaan bevoorraden (hij levert ook boxen biogroenten en verdeelt overheerlijke honing, is een gepassioneerde foodie, wil alles weten wat er in de wereld te leren valt en is bovendien ongelofelijk sympathiek)!
Hij levert volledig volgens afspraak een overvolle auto met vers vacuüm getrokken en diepgevroren vlees, heerlijk ongekoelde, half rijpe en erg mooi fruit en groenten en alle andere supermarktitems die we opgelijst hadden.
Read More 7 Comments

Saint Tropez

Klopt, we liggen op Contadora, het 'meest ontwikkelde eiland van de Pareleilanden'. Geen van de villa's hier zou misstaan in St. Tropez. Kan dus niet misgaan, hier gaan we makkelijk onze sterk verminderende voorraden kunnen aanvullen, vers gerief kopen, water optoppen en met een beetje geluk, ook wifi vinden!

We scoren 1 op 3!

We hebben een fantastisch wifi-signaal dat we zelfs met de laptop aan boord kunnen ontvangen! Geweldig, een ongekende luxe na de onbestaande wifi in de (extreem dure) haven van Panama en de nauwelijks te ontvangen 3G op de ankerplek.

We zijn de koning (en koningin) te rijk!

De andere twee punten, in wezen veel belangrijker en noodzakelijker dan voorgaande punt, blijven ver onder het landelijk gemiddelde.

Er zijn drie 'supermarkten', amper groter dan het winkeltje naast het tankstation ergens op den buiten. Het aanbod bestaat uit blik, blik, blik en vervallen bimbo-brood (meer wat dan brood, zonder smaak en enkel goed om te toasten). Water is enkel te krijgen in die grote sipwell-flessen waar je nog een extra waarborg voor moet betalen en die erg onhandig zijn aan boord, vers vlees onvindbaar en vers fruit en verse groenten beperkt tot een enkel pakje boontjes en wat tomaten.

Dit is totaal niet wat we van een 'meest ontwikkeld' eiland, vol poepchique villa's verwachtten en zeker niet voldoende om ons te bevoorraden voor een oversteek die plots vier keer zo lang zal duren als voorzien!

Die villa's worden hier blijkbaar bevoorraad door de butler met het privévliegtuig ...

Read More 1 Comments

Het Weer als CEO van onze onderneming

Eerst het goede, nee fantastische nieuws : we zijn weg uit Panama City!

En zelfs zonder één van de belachelijke boetes die de immigratie-officier altijd uitvindt als je gaat uitklaren. Wij troffen zelfs een hele lieve man, op het kantoor 3km van waar we eigenlijk moesten uitklaren. Twee kantoren op 3km van elkaar ? This must be Panama!

De gevolgen van het goede nieuws :
Omdat we zo blij waren eindelijk weg te kunnen heeft een extreem hoge golf wraak genomen en zich te pletter geslagen bovenop Vaguebond toen we ankerop gingen. Daarbij zette hij de hele boot vol zout water met uren dweil- en spoelplezier als gevolg. (Ja, de ramen stonden allemaal open omdat er geen sikkepit wind stond en de zee spiegelglad was!)
We zitten nu muurvast op de Islas Perlas, zo'n 40 mijl verder en er wordt nog steeds geen wind of tegenwind voorspeld de volgende dagen.

We kunnen ook niet naar de Galàpagos tenzij we 1800$ betalen, gewoon om te mogen ankeren. De regels zijn op extreem korte tijd extreem veranderd. Zo mocht een bevriend koppel ondervinden die na 10 dagen op zee al na 6 uur, uiteindelijk na 24 uur, ankerop moesten en doorvaren naar de Markiezen (3000 mijl, 30 dagen verder) zonder tanken, zonder inkopen doen, zonder rusten.

Read More 7 Comments

Islas Perlas

Hallo Allemaal,

We liggen na een heerlijk dagje varen eindelijk terug rustig, op de Las Perlas tussen de eilandjes Chapera en Mogo Mogo.

We blijven op de Las Perlas eilanden tot er eindelijk goede wind wordt voorspeld om naar de Galapagos / Markiezen te varen.  De 2 eilandjes waar we nu liggen zijn onbewoond, dus hier is geen internet.  Binnen enkele (3 tot 4) dagen gaan we naar Isla Contadora, vermoedelijk zullen we daar wel internet hebben.

Tot later!

An & Ivan

0 Comments

Panama, een totaal nieuwe ervaring

Jongens toch, Panama is echt te gek voor woorden!
Wat al die rijken gedacht hebben toen ze geloofden via een advokatenkantoor in Panama hun zwarte centjes voor de fiscus te kunnen verstoppen, Joost mag het weten!
Met wat wij hier dagelijks meemaken is dit echt wel de laatste plek op aarde waar je je geld zou willen verstoppen of toevertrouwen aan een Panamees.
Hoe efficiënt een paar meter draad afmeten?
Hoe efficiënt een paar meter draad afmeten?
Uitgeven kan je hier genoeg! Alles kost hier schandalig veel geld en je krijgt nauwelijks iets in de plaats.
Toen we met pech een paar dagen in de haven wilden liggen kregen we een factuur voorgeschoteld van 105$ per dag. Wanneer Sylvie (gelukkig!!!) de factuur nog eens ter hand nam, bleek dat we 160$ per dag betaalden!
We lagen in een uithoek van de haven, aan gammele pontons, de pelikanen en meeuwen kakten ponton en dek vol terwijl we erbij zaten. Er was geen elektriciteit, geen water, geen wifi, zelfs geen 3G ontvangst, geen laundryservice en oude douches. Vaak zelfs geen water om te douchen en verstopte toiletten.
Voor 160$ per dag?!!
Bij navraag bleek dat de prijs echt wel correct was : ze nemen hier je lengte (41 voet) PLUS je breedte (12 voet) dus vallen wij wel degelijk in de categorie +50 voet! 160$ per dag voor absoluut niets! We hebben al gekke bedragen gehoord en zijn al in megajachtcategorieën meegerekend maar dit is echt wel 'hors catégorie'!
En dat hebben ze geweten ook, uiteindelijk hebben ze ons dan maar de 41 voet aangerekend die we eigenlijk zijn voor nauwelijks 105$ per dag...
Read More 1 Comments

Through the gates

Zoals eerder gezegd mochten we al na twee dagen door het kanaal, sneller dan we op eender welke blog lazen!
Op geen tijd kwam Roy onze fenders brengen, veel dikkere dan degene die wij aan boord hebben om als stevige buffer te dienen tussen onze boot en de andere boten van ons span of tussen onze boot en de indrukwekkende sluismuren.
Bij de zes megafenders kwamen ook vier dikke lange touwen van 70 meter lang, in (Ruddy- of) vaktermen een 'voam'.
Op de dag van vertrek komen onze twee linehandlers aan boord, potige jongens die meer dan 10 jaar ervaring hebben in het gooien en vangen van apenkloten en waar we meteen vol vertrouwen naar opkijken.

Op de afgesproken plek komt / valt onze loods Francisco (onder de loodsen beter gekend als Pancho) aan boord en varen we richting eerste Gatùnsluis (in totaal zijn het er drie) waar we als middelste boot vastgemaakt worden aan twee buren, beiden zonder professionele linehandlers. In theorie zouden wij dus niets moeten doen behalve sturen. De buitenste boten dienen als schroef (motor) en moeten al het touwwerk doen. We betalen Eric en Allan dus voor een vakantietripje...

Maar niets is minder waar. Op de andere boten blijken de (niet betaalde maar vrijwillige) linehandlers absoluut geen kaas te hebben gegeten van touwen of voamen. Op de ene boot wordt het touw helemaal gelost terwijl de loodsen brullen dat ze moeten trekken, op de andere boot ligt de man die het touw moet aanhalen doodleuk op zijn rug op de bijboot te zonnen en heeft blijkbaar nog nooit van zijn leven in een sluis gezeten, hij heeft totaal geen benul van wat hij (vooral niet) doet. De boten slingeren heen en weer door het geklooi van vooral die laatste en onze linehandlers mogen op de andere boten gaan helpen. Leuk zo, wij betalen en de zuinige buren maken gebruik van onze mannen, zonder merci uiteraard...

 

Ivan merkt echter al gauw dat de motor warmloopt, geen goed teken. Eens boven op het Gatùnmeer, waar we hopen te overnachten tussen de brulapen en de krokodillen, checkt hij de motor en komt al vloekend boven : water in de saildrive!

Read More 3 Comments

De Emmerlijst

In Carti, de enige plek op het vasteland die toegang geeft tot de eilanden van Kuna Yala (al de rest is jungle) wisselt onze bemanning.
Bart en Sylvie krijgen nauwelijks tijd om aan de warmte te wennen want we trekken meteen richting Tupsuit waar we met Anke en Rob onze laatste avond doorbrachten en de sympathieke gids Bredio ons gisteren al liet watertanden voor een begeleide tocht door de jungle, nadat we onverrichterzake weer aan boord kropen met een bijna lege benzinetank door het zoeken naar de monding van de rivier en de krokodillen.

Die ondanks verwoede pogingen om ze te voorschijn te toveren, niet opdaagden ...

 

Onze eerste dag stappen we tot de tanden gewapend (de ene al meer dan de andere) met lange broeken, T-shirt met lange mouwen, lange kousen, hoge schoenen, hoeden, sjaals en massa's DEET in de speciaal geleende roze (!!!) motorboot van Bredio en een vriendje van zijn zoon. Die laatste moest schoolwerk maken en kon dus niet mee...

Read More 2 Comments

Leven als een Kuna

Kuna Yala, al heel lang een ultieme droombestemming en nu zijn we er. Op eigen kiel! Zelfs na drie weken zijn we het nog lang niet moe en zeker niet alleen omdat er zoveel te zien is.
Om van Cartagena naar Ukupseni (Playa Chico) te varen moesten we twee dagen en nachten op zee. Mits wat aanpassingsvermogen van zeebenen en -magen kwamen we allevier toch in redelijke staat aan op Kuna Yala waar we meteen ontvangen werden door onze nieuwe 'vriend voor het leven' Arkin. Onze eerste kennismaking met de Kunacultuur.
De Kuna zijn een indianenstam die ondanks alle veroveringen, verwoestingen en cultiveringstactieken van de westerlingen hun eigenheid en cultuur konden bewaren tot vandaag de dag. 
De mensen zijn klein van stuk maar blijken dankzij hun levenswijze heel erg oud te worden. Waar wij medische wonderen, dure kuren en pillen voor nodig hebben halen zij simpelweg alles uit de natuur. Ze zijn gezonder en leven langer dan wij!
Read More 2 Comments

La mujer es una cosa especial

Volgens de Kuna-cultuur heeft god de aarde geschapen, samen met Moeder Aarde. De vrouw is bij de Kuna het centrum van de samenleving, de spil van de cultuur, het middelpunt van het bestaan. Wanneer ze trouwen trekt de man in bij de vrouw en bij elk eilandbezoek wordt onmiddellijk duidelijk wie van de twee thuis (onder de prachtige traditionele kledij) de broek draagt!

Toen onze bbq niet doorging op Ukupseni mocht Arkin (de door het dorp aangestelde gids) zelfs niet vroeger naar huis komen omdat hij zijn vrouw beloofd had dat hij pas om 20.00 zou thuis zijn, hij bleef de hele avond van boot naar boot varen tot het tijd was... 
Sinds Colombia is onze crew verdubbeld, onze plek aan boord gehalveerd en eten, drinken en douchen zwaar gerantsoeneerd.
Ivan en ik hebben alle tijd van de wereld gehad om te wennen aan absoluut geen luxe en waterrantsoenen en onze crew proberen we zo goed en zo kwaad mogelijk voor te bereiden.
Je handen wassen? Alleen als het echt moet! 
Douchen? Eén keer om de twee, drie, zelfs vier dagen. We kunnen zwemmen en er is de plantenspuit.
Snoep? We hebben een volle kast met zoutjes en zoetjes maar op is op.
Read More 0 Comments

Het is weer zover

Het internet is zodanig slecht dat we geen foto's kunnen uploaden, hopelijk gaat dat in Panama beter.
Die hou je dus tegoed.
We vertrekken zo dadelijk voor enkele weken richting Kuna Yala, daar is geen internet en onze walkapitein vaart mee.
De volgende drie weken zal er dus geen nieuws op de blog verschijnen.

Het is weer eens zover.

We zijn verliefd. Ja, nog steeds en elke dag meer op elkaar maar nu ook op Cartagena de Indias.

De stad heeft een heel rijke geschiedenis van Spaanse ontdekkers, Franse en Engelse invasies, Spaanse heroveringen en onafhankelijkheid en houdt nog vele tekenen van al die invloeden in leven in een wervelende binnenstad.

Read More 5 Comments

Oh nee, weer een cruiser!

Wegens een extreem slechte internetverbinding staan er wenig foto's op de blog, we vermoeden dat de verbinding te nauw is voor de gemiddelde Amerikaan ...

Hopelijk spreken de woorden een beetje tot uw verbeelding ...


* Elke realistische gelijkenis met bestaande personen berust op puur toeval! 
* Eenieder die zich geroepen voelt deze blog te verfilmen, in tekenfilm te gieten (onze voorkeur), een strip of een serie van te maken, gelieve met ons contact op te nemen. 
* (Bijna) elke scene is door ons persoonlijk ervaren of werd buiten onze wil om door onze oren geblazen of getoeterd en wordt zo objectief mogelijk weergegeven, schuttingtaal werd uit de conversaties verwijderd.
Cruiser :
(Onbekend bij Van Dale dus hierbij onze eigen verklaring) :
- Persoon die zich per boot verplaatst, meestal op vakantie, op exotische bestemming vaak betreft het een zeilschip.
- Betalende passagier op een cruiseschip, vaak op boten van enkele 100'en meters lang met verschillende restaurants, shops, cinema's, casino's, bars, zwembaden en wellnesscentra. Meestal in gezelschap van zichzelf zwaar overschattende bekende figuren die al eventjes uit de hitlists verdwenen zijn en dagelijkse 'shows' ten beste geven. ('Is this the way to Amarillo?' schalt al sinds La Coruna door ons hoofd)
Read More 3 Comments

Naar het vasteland : van Curaçao naar Colombia

Vijf maanden hebben we rondgezworven langs eilanden maar vandaag vertrekken we weer naar het vasteland. Naar Colombia, Cartagena!

 

Na een hoop gezever laten we de criminele zonnepaneelverkoper in zijn vet (en ons geld) sudderen.

Als we het Spaanse Water uitvaren worden al die leugens, flauwe smoezen, valse beschuldigingen en achterbakse streken al meteen voor een groot deel achtergrondruis. Vaguebond sjeest er, ondanks de deining,  weer eens vandoor met heerlijke gemiddeldes van bijna 8 knopen! We halen ons maximum daggemiddelde aller tijden van 190 mijl op 24 uur!

Ik slaap als een marmot, zelfs wanneer Vaguebond van hoge golven dendert of badkamerkasten openspringen en hun inhoud door de boot katapulteren, slaap ik lekker door! Het doet deugd om weer op een varend schip te slapen.

 

Sam stuurt perfect, Vaguebond klieft door de golven en wij vinden al snel ons zeeritme terug, zo hebben we het graag!

De tweede dag valt de wind weg. Onze sjeessnelheden ruimen plaats voor een gezapige 5 knopen. Stilte voor de storm, weten we...

Voor het eerst in maanden lopen we 's nachts wacht in zeilpak en fleece, dat zijn we echt niet meer gewoon! Gelukkig stijgt na zonsopgang de temperatuur makkelijk met 15 graden zodat je al snel weer staat te zweten in je zwembroek.

Ook de vliegende vissen zijn weer van de partij, zo mogelijk nog chaotischer dan gewoonlijk.

De derde dag trekt de wind aan, we naderen Baranquilla, een geduchte kaap waar altijd veel wind en hoge golven staan. Minder dan 30 knopen is een uitzondering.

Wetende dat je bij je weerbericht (33 knopen) makkelijk 5 knopen moet bijtellen, rekenden wij op vlagen van om en bij de 40 knopen... (veiligheidshalve hadden we onze knaloranje stormfok al aangeslagen aan ons kotterstag en hebben we op Curacao, met behulp van vriendelijke buren, ons sleepanker gebruiksklaar gemaakt)

Read More 6 Comments

Frogfish in actie

Zoals beloofd :

We hebben tijdens één van onze duiken op het Kalabas Reef in Kralendijk een frogfish (of hengelaarvis) in actie gefilmd. Het heeft wat geduurd eer we het filmpje hadden gedistilleerd uit de onderwaterfilm en nog langer voor we een goede internetverbinding hadden om het online te zetten maar hier is hij dan, onze eigen Olympische Frogfish!

Geniet ervan, dit zie je niet dikwijls (denken we).

1 Comments

Stress? Hoezo stress?

Een week geleden hadden we bijna een volledige dag nodig om ingeklaard te geraken in Curacao. 
Met de bus naar Willemstad, langs de douane waar we geholpen werden door een man die klaarblijkelijk niet kon lezen, nauwelijks Engels sprak en voor het eerst in zijn leven achter een computer zat.
Zijn collega's liepen over van vriendelijkheid en om beurten weg zodat ze konden gaan lachen zonder dat het te hard opviel...
De lieve man had duidelijk geen stress, stelde 100 keer dezelfde vraag, vulde 100 keer ons antwoord in het verkeerde vakje in en deed er werkelijk minuten over om onze getallen te vertalen naar het Spaans! 
Na de douane mag je aan de andere kant van de stad naar immigratie, via de prachtige Koningin Wilhelminabrug, een houten brug gebouwd op drijvende pontons die door een kabine met een motor weggevaren wordt wanneer er een schip passeert.
Zo traag als we bij de douane vooruitgang boekten, zo snel ging het bij immigratie. Maar door de eerder opgedane vertraging was Port Authority dan weer gesloten waar we nog een ankerpermit moesten halen. 
Willemstad verbaast ons, het is een echte stad! Die zagen we niet meer sinds Santa Cruz de Tenerife.  Met winkels, massa's winkels, een drijvende markt en de Plasa Bieu, een soort overdekte markt waar zes open keukens gevestigd zijn die de (h)eerlijkste lokale gerechten serveren voor een vriendelijk prijsje, een aanrader! 
Na een tweede bezoek bleek de stad niet echt overdreven groot en is er weinig te doen maar toch was het een plezier om nog eens door drie winkelstraten te kunnen struinen.
Read More 1 Comments

Als een V.I.P. in het water

Deze parrotfish lacht al zijn tandjes bloot!
Deze parrotfish lacht al zijn tandjes bloot!
Ik schrijf deze blog met een heerlijk jazzy orkestje op de achtergrond. De jongens in het grote huis achter ons hebben blijkbaar een feestje en het is heerlijk relaxed. Lekker in de kuip met een glaasje wijn, verse ananas, de nieuwe maan die opkomt en een beetje licht werpt op Klein Bonaire en de live muziek met ons op de eerste rij. Ondertussen jagen onder ons de tonijnen en de barracuda's op klein grut, met tussenpozen stuiven ze op uit het water met voor zich een school / zwerm vluchtende vissen.
Na de allesovertreffende vriendelijkheid van de mensen hier, Bonairiaan en Nederlander, vielen we eerder geheel toevallig voor de op en top klantvriendelijkheid bij VIP Diving. Niet dat we te klagen hadden van andere duikshops, zeker niet maar toevallig belandden we hier en bleven hier.
We keken enorm uit naar Bonaire, het duikparadijs bij uitstek. Waar we minder rekening mee hadden gehouden was het het feit dat we voor elke duik onze hele outfit, inclusief fles al snel een 30 à 40kg per man, vanop de zwemtrap op de boot in de bijboot zouden moeten tillen, met de bijboot gaan duiken (beperkt in afstand wegens de grootte van ons 2pk-motortje), alles weer in de bijboot tillen, daarna in de grote boot (heel handig zo'n zware fles vanop een wiebelende bijboot omhoog tillen) en onze stalen flessen van 15 à 20 kilo op 1 of andere manier naar een duikshop slepen om te laten vullen...
Read More 8 Comments

Als een V.I.P. in Bonaire

... dat is exact hoe we ons voelen na meer dan 14 dagen op Bonaire!
Douane en immigratie helpen je met de glimlach en snel door de paperassen, je spreekt gewoon Nederlands, de taxi rijdt gratis twee keer per week naar de Albert Heijn waar we na zeven maanden weer alles terugvinden waar we al maanden van dromen : verse bloemkool, vers witloof, betaalbare chocolade, napoleonbollen, américain préparé, cordon bleus en ik kan zo nog wel een eindje doorgaan. Feest dus, de ecologische voetafdruk van het invliegen van die dingen niet te na gesproken!
Op de hele reis werden we nergens zo vriendelijk geholpen als op Bonaire, iedereen doet zijn uiterste best, brengt je snel met de auto 'want ik rij er toch langs', belt en mailt in het rond en contacteert zelfs de concurrentie als ze denken dat die je wel kunnen verder helpen.
Helaas bracht al deze vriendelijkheid en behulpzaamheid geen oplossing voor ons probleem : ik moet nog maar 1 officiële duikleiding geven om mijn felbegeerde 2de duikster te pakken te krijgen (de andere 20 proeven had ik al wel gedaan) maar het ziet ernaar uit dat dat pas in Frans Polynesië zal lukken...
Read More 2 Comments

Hoog bezoek in Bonaire

Vorige week begon een nieuw luxeleventje. Niet alleen kregen we hoog bezoek maar er kwam ook een auto bij en kans op een echte douche. Sinds Mindelo - Kaapverden bestaat onze douche uit een duik in zee (zout) en een plantenspuit met zoet water (1 douche = 50cl water) en als we echt verkwistend zijn, een heuse douche van 4 liter vers water uit de douchezak, beeld je dus eens in hoe wij uitkeken naar een echte verkwikkende douche!
Als extraatje zouden we nu elke dag langs de Albert Heijn kunnen rijden, alles waar we al maanden naar hunkeren en van dromen, verse groenten en lekkers van bij ons (of toch bijna)! 
We hadden een hele koffer vol bestellingen gedaan waarin alleen onze gouden regel niet goed paste : als je twijfelt, kies voor de chocola!!! Er bleken vier pakjes in de koffer te zitten (3 voor Ivan, 1 voor mij) en drie potten choco (voor Ivan), kwestie van de prioriteiten duidelijk te stellen... Enfin, met die voorraad chocola geraak ik 2 en Ivan 6 weken verder, dat wordt afzien tot Nieuw-Zeeland (10 maanden)! Gelukkig kwamen ook de schoenen, kaarten en boeken mee zodat nu eindelijk het gevecht om de e-reader gestaakt kan worden en we volop kunnen voorbereiden voor Panama, waarvoor dank! 
Read More 2 Comments

200 dagen

200 dagen!
Vol avontuur, vol rust!
Met nieuwe vrienden en oude bekenden!
In bruisende steden, op verlaten eilanden.
Tussen de meest kleurrijke vissen, in de dorste woestijn.
Aan een heerlijke rumpunch of een lokaal biertje.
In een heus restaurant of op de chiqueste beach bbq.
Maar bovenal met elkaar, op de reis van ons leven!
Op naar de volgende 200!
1 Comments

Uit de boekjes

We zijn er! Bonaire!
Ivan zocht en vond een weergat van drie dagen om de volgende 500 mijl te overbruggen zodat we op tijd in Bonaire zouden zijn waar mama en papa op bezoek komen. 
Ondanks alle waarschuwingen dat afspraken maken met een zeilboot heel erg lastig is, als het weer tegenzit neem je immers onnodige risico's om er op tijd te geraken, waren ze niet te stuiten, ze zouden langskomen! En het is ons wonderwel gelukt. Zelfs het weer deed exact zoals voorspeld!
Het werd drie dagen genieten. Voor één keer had ik, de herinnering van de oceaandeining op onze grote oversteek nog vers in het geheugen, op voorhand eten gekookt en brood gebakken zodat ik onderweg weinig in de keuken zou moeten staan.
Ervaring leert ons dat wanneer de zee nog maar vermoedt dat er beweging is in de keuken, de deining plots meedogenloos wordt, elke keer opnieuw.
Geen risico's dus en spaghetti maken!
Onze deiningbestendige culinaire voorbereiding, het ideale weer en de genadige oceaandeining maakten van deze tocht een droomoversteek!
De extra omzeilmijlen die we maakten om zeker ver genoeg uit de buurt van Venezuela en zijn overvallers te blijven waren absoluut geen straf.
Vaguebond genoot minstens even hard als wij en sjeesde zo hard dat we al na minder dan 3 dagen Kralendijk binnenliepen. Omdat we liever geen onbekende haven of ankerplek in het donker aanlopen, moesten we nog anderhalf uur toertjes draaien tussen Kralendijk en Klein Bonaire voor de zon opkwam en we een vrije boei konden zoeken.
Read More 0 Comments

Overtocht Union Island - Bonaire : De kip of het ei

Overdag vormen ze geen probleem. Het is pas na zonsondergang dat ze gevaarlijk worden. Ze vormen gerichte formaties, ieder met een strakomlijnde rol, ze trekken in eskaders over de zee, doelgericht gaan ze op hun prooi af. Dat daarbij regelmatig leden afvallen en omkomen lijkt geen vat te hebben op hun aanvalstechnieken, dat moeten ze gewoon nog wat beter oefenen...

Je ziet ze in daglicht vaak vliegen, een enkeling (verdwaald?), een hele meute (in opleiding?), van de allerkleinste (2cm) tot de meest vervaarlijke (30cm).
's Nachts voel je ze langs je horen suizen, als je geluk hebt.
De meesten lijken gewoon uit het water te komen en duiken een paar meter verder weer het water in alsof ze het stuk lucht waar ze doorsuizen een parallel universum is aan het water. Anderen zigzaggen over het water om pas tientallen meters verder, schijnbaar met een doel, weer een golf in duiken.

Overdag vind je ze nauwelijks aan dek maar 's ochtends ligt het dek bezaaid met dode exemplaren.

Wat bezielt die beesten om vooral 's nachts aan boord te landen?
Zijn ze nachtblind ?
Zijn het de mannetjes ("Follow me, ik ken hier de weg!") of de vrouwtjes ("Schat, waar ligt het noorden op deze kaart ?") die de weg kwijt geraken?
Vliegen ze lukraak uit het water om dan plots te beseffen : "Oei, dit gaat mis, heel goed mis!" ?
Is het een wedstrijd met wel heel nare gevolgen, een beetje zoals de kamikazekiters op Union die over het eilandbarretje springen : "Wedden dat jij niet over die boot durft te springen?" "Wedden van wel?! Kijk maar!" . "Oeps . foutje ."

Vanavond lijken ze een gecoördonneerde actie te voeren : na een hele leuke zeildag word ik, net na zonsondergang, aangevallen door een vliegende vis. Hij vliegt heel gericht de kuip in, langs de grootschoot, onder de buiskap, tegen mijn hoofd en op mijn voet! Een uur later, nadat Ivan hem al lang weer overboord gekieperd heeft, ruik ik hem nog!

Wanneer ik iets later in bed kruip, volgt de volgende aanval. Dit exemplaar, duidelijk een graad verder gevorderd in zijn opleiding (ik denk zelfs streepjes te ontwaren op zijn rechtervleugel), duikt door het openstaande slaapkamerluikje het bed in.
Gelukkig landt hij alsnog op de vloer en kan Ivan hem ook weer overboord kegelen.
Ik slaap wel in de carré tot de stank weg is...

Nu zie ik ze graag, en volgens sommige bronnen vaak, vliegen, ik fileer een vis zonder verpinken en heb geen schrik van slangen en spinnen die rond mij zwemmen. Maar van vliegende vissen gaat mijn alarm af! Ik gil dat horen en zien vergaat! Ik kan er niets aan doen, het gebeurt gewoon. Het zijn dan ook gehaaide beesten van gemiddeld een 10cm lang!

Een vraag die we ons stellen, de 'De kip of het ei'-vraag van vertrekkers waar we al menig uur, in menig bar, met menig vertrekker ons hoofd over gebroken hebben : spreek je over een zwerm vliegende vissen of een school? Of zijn vliegende vissen een amfibiebegrip : Wanneer ze vliegen vormen ze een zwerm, zwemmen doen ze in een school ?
Bestaat er zoiets als een 'vliegendevisoloog' ?
Iemand ?

(Tussen haakjes, om het belangrijkste niet te vergeten : we vliegen dankzij enkel onze genua, met mooie gemiddeldes (meer dan 6 knopen) en een aanvaardbare deining vooruit. Het is lekker warm, er is vers brood, vers pompelmoessap en verse kokosnoten. Er is nog geen vis gevangen. Alles gaat dus goed aan boord.)
9 Comments

(het) afscheid (o) - zelfst. nw.

'Afscheid' bestaat niet in het meervoud, tenzij in het verkleinwoord (bron : woordenlijst der Nederlandse taal) en we hebben deze week weer veel afscheidjes moeten nemen. 
Na met veel spijt afscheid genomen te hebben van de prachtige Tobago Cays kwamen we eerder deze week aan op Union Island, het laatste eiland van de St.-Vincent Grenadines. 
Hier ontmoetten we na een maand Lia en Remco van de Hullu Poro weer en zagen we ook Anneke en Cees van de Beau terug. 
Hier nemen we definitief afscheid van Marieke en Harmen van de Ariel.
Zij gaan allemaal weer stilaan richting noorden om de rest van de Caribische eilanden te bezoeken, wij trekken richting westen, naar Bonaire. Maar we horen elkaar waarschijnlijk nog wel op het radionetje.
Maar afscheid nemen gaat niet zonder slag of stoot! En zeker niet zonder strand of drank! Op Union Island zijn twee ankerbaaien : één in het centrum van alle drukte - Clifton (en de enige plek waar je geld kan afhalen, dat is als je voor 10.00 's morgens komt, daarna is hij leeg) en één in alle rust en kalmte waar je zelfs geen gsm-signaal ontvangt - Chatham.
Read More 3 Comments

Leven in paradijs

Dit is hoe de prins en prinses in elke Disneyfilm nog lang en gelukkig verderleven.
Dit is hoe het paradijs wordt voorgesteld.
Dit is het voorbeeld van perfectie.  

Dit is Tobago Cays.

Read More 4 Comments

Canouan, een onbekend stukje Carieb

Op zo'n 20 mijl van Bequia droppen we ons anker in de azuurblauwe baai van Canouan, het volgende Grenadines Island van de windward caribs (de zuidelijke eilanden). 
Na de goed gevulde baai van Bequia (70 tot 100 boten) verwachtten we ook op de volgende eilanden veel volk. De Caraïben zijn een cruisersparadijs en staan bekend om hun drukke ankerplekken. We moeten toegeven, we hebben geen last gehad van de 99 andere boten op Bequia. Dat is het fijne aan ankeren, je legt (in principe) je anker ver genoeg van een andere boot en kan lustig alle kanten opzwieren. Als jij naar links zwiert, zwieren alle boten naar links en omgekeerd. Je komt dus nooit bij elkaar in de buurt. 
(Nvdr : wij leggen graag 5 à 6 keer de diepte van het water dus +/- 30m ketting en daarachter de lengte van de boot, m.a.w. we liggen makkelijk zo'n 35m ver van elke andere boot, minimum)    
Tot onze grote verbazing en vreugde liggen er op Canouan nooit meer dan 10 boten voor anker. Waar zijn al die cruisers? Of slaan ze dit eiland maar over omdat de beroemde Tobago Cays hier maar op 5 mijl vandaan liggen?   
Read More 2 Comments

Bequia vanuit een andere dimensie

We begrijpen stilaan de manier van leven op de Caraïben : alles op het gemak, geen voet sneller dan de andere, yo man, take it easy man! 
Het is hier zo lekker warm dat je het perfecte compromis moet zien te vinden tussen vooruitgaan en een lekker briesje voelen maar niet te snel zodat je gaat zweten. 
En dat begint te lukken. Al moeten we wel toegeven dat je niet echt veel vooruitkomt op dat tempo. Na maximum 250m heb je dan weer zo'n dorst en het lokale bier is hier zo lekker en er zijn zoveel terrasjes, dat je voor je het goed en wel beseft, weer met een Hairoun of rumpunch voor je neus zit. 
Kwestie van ons vochtgehalte op peil te houden. Water is hier trouwens zo duur dat je beter bier of punch drinkt! 
Read More 6 Comments

Barbadian Bridgetown Beach BBQ

Om het oude jaar op gepaste wijze uit te zwemmen, vertrokken we met ons Dingeltje (dinghy ofte rubberen bijboot) naar een snorkelplek vlakbij de ankerbaai waar we het ongelofelijke geluk hadden om tussen zeeschildpadden terecht te komen. Een kleintje wilde zelfs heel dicht komen maar mamaschildpad vond dat niet zo"n leuk idee en kwam er al snel tussenzwemmen. Toch beangstigend zo'n groot beest vlak bij je, ze kunnen naar het schijnt venijnig bijten.

Maar wat een ervaring!



Read More 3 Comments