Panama, een totaal nieuwe ervaring

Jongens toch, Panama is echt te gek voor woorden!
Wat al die rijken gedacht hebben toen ze geloofden via een advokatenkantoor in Panama hun zwarte centjes voor de fiscus te kunnen verstoppen, Joost mag het weten!
Met wat wij hier dagelijks meemaken is dit echt wel de laatste plek op aarde waar je je geld zou willen verstoppen of toevertrouwen aan een Panamees.
Hoe efficiënt een paar meter draad afmeten?
Hoe efficiënt een paar meter draad afmeten?
Uitgeven kan je hier genoeg! Alles kost hier schandalig veel geld en je krijgt nauwelijks iets in de plaats.
Toen we met pech een paar dagen in de haven wilden liggen kregen we een factuur voorgeschoteld van 105$ per dag. Wanneer Sylvie (gelukkig!!!) de factuur nog eens ter hand nam, bleek dat we 160$ per dag betaalden!
We lagen in een uithoek van de haven, aan gammele pontons, de pelikanen en meeuwen kakten ponton en dek vol terwijl we erbij zaten. Er was geen elektriciteit, geen water, geen wifi, zelfs geen 3G ontvangst, geen laundryservice en oude douches. Vaak zelfs geen water om te douchen en verstopte toiletten.
Voor 160$ per dag?!!
Bij navraag bleek dat de prijs echt wel correct was : ze nemen hier je lengte (41 voet) PLUS je breedte (12 voet) dus vallen wij wel degelijk in de categorie +50 voet! 160$ per dag voor absoluut niets! We hebben al gekke bedragen gehoord en zijn al in megajachtcategorieën meegerekend maar dit is echt wel 'hors catégorie'!
En dat hebben ze geweten ook, uiteindelijk hebben ze ons dan maar de 41 voet aangerekend die we eigenlijk zijn voor nauwelijks 105$ per dag...
Nochtans ligt het hier vol met minimum 60-voeters, wij zijn een muisje tussen de megajachten (allemaal moteurbakken) die hier rondom ons liggen.
Maar nood breekt wet en we hebben weinig andere keuze als we uit het water willen...

Onze laatste dagen met compagnie brengen we voornamelijk door met praktische beslommeringen : lift regelen, onderdelen zoeken en bestellen, technieker reserveren, verfgerief zoeken, inkopen doen terwijl Sylvie en Bart proberen thuis te geraken. De gruwelverhalen uit België hebben hier ook hun impact.

Wanneer we dagelijks een paar keer de hele haven mogen oversteken vanaf onze plek naar de walkant zien we hoe hard hier gewerkt wordt. Aan elke boot zitten, liggen of hangen minstens drie mannen die vanaf 8.00 's morgens de waterkraan opendraaien, hun zwabber, bus poliermiddel of inoxkuismiddel aan dek zetten, de radio loeihard en de rest van de dag luieren en babbelen aan dek.

Havenpersoneel is hier ook alom vertegenwoordigd, een minderheid actief : Vaguebond wordt in de kraan gehangen (ons muisje van 10 ton in een kraan voor 150 ton!) met zes man! Vier aan de kant en twee onder water om zeker te zijn dat de banden niet op uitlaten, aanzuigen of de saildrive zitten. Ze wordt netjes opgebokt onder het waakzaam oog van minstens tien werkmannen die betaald worden om aan de andere boten te 'werken'.

Gelukkig is er ook Nelson, onze technieker, die niet alleen van zijn woord is en onmiddellijk komt kijken maar ook een enorm goeie technieker blijkt. Zijn leerlingen daarentegen kan je gerust om een emmer elentriek sturen, ze zullen er minstens een week naar zoeken...

Wanneer Ivan de volgende dag weer om 8 uur aan de boot staat is er nauwelijks plek : de werkmannen hebben ontdekt dat je onder onze boot kan rechtstaan in de schaduw (de megajachten waar zij verondersteld worden aan te werken staan veel lager en je kan er nauwelijks onder liggen) en hebben hier hun perfecte plek gevonden. Om niets te doen. Ze blijven Ivan de hele dag bekijken en draaien netjes mee om de boot als de zon en schaduw opschuiven...
Om 11.00 begint hun middagpauze en gaan ze onder de boten liggen tot 13.30. Om 15.00 beginnen ze in te pakken om tegen 16.00 naar huis te gaan. De meesten doen de hele dag gewoon niets, ze gapen ons aan alsof we een stel aliens zijn : werken? En dan nog wel een hele dag ? Als eigenaar ? Goe zot!
Af en toe komt een moedige voorstellen om onze romp te polieren maar als we naar het resultaat op een 80-voeter kijken, vol matte plekken en de ijverigheid van die mannen kennende weten we genoeg...

Elders in Panama-city is het al niet veel beter : ons hotel blijkt een meester in het schrijven van aantrekkelijke promoties maar eens ingecheckt mag je voor alles wat volgens de promo inbegrepen was meer bijbetalen dan bij elk ander hotel. U weze gewaarschuwd : Amador Ocean View Hotel mag u absoluut schrappen van uw lijst!

De taxichauffeurs toeteren je de oren van je lijf en vragen liefst vijf keer het normale bedrag. Bij de meesten betaal je na afdingen nog twee keer teveel.
Er rijden heel wat wrakken rond en we vermoeden dat er slechts 1 ding gecheckt wordt bij de auocontrole : de toeter, want die wordt het meest gebruikt.
Opritten dienen als afritten en afritten als opritten, geen kat die raar opkijkt.
De bus, die gelukkig maar 0,25 $ per rit kost heeft geen schema en je kan wachttijden krijgen van 5 minuten tot meer dan een uur. Plannen en afspreken wordt op die manier echt wel moeilijk.
'Eventjes' de was ophalen... Twee uur onderweg over 5km!
'Eventjes' de was ophalen... Twee uur onderweg over 5km!
Er zijn dan wel haltes voorzien, je weet alleen niet altijd zeker in welke richting de halte geldt en of de chauffeur wel zin heeft om te stoppen, anders kan je weer een uur wachten.
Er rijden drie verschillende maatschappijen en tig privébussen, die natuurlijk allemaal andere kaarten en tarieven hanteren en liefst allemaal andere bestemmingen hebben zodat je nooit met 1 busmaatschappij op een bepaalde bestemming raakt.

In de supermarkt pakt de inpakker van dienst maar in als hij zin heeft en dan nog. Logisch vullen doen ze niet, leg jij toevallig fruit en groenten vooraan op de band en blikken erachter, dan smijten zij de blikken netjes bovenop je tomaten en kiwi's. Geef je je rugzak af om te vullen dan lopen ze simpelweg weg, te moeilijk! Raakt het laatste pakje niet meer in de zak? Dan neem je toch gewoon een dubbele, nieuwe zak voor 1 pakje koekjes, toch? Vandaag zagen we iemand doodleuk vier stokbroden in twee breken, gewoon omdat ze anders niet in de plastiekzak pasten!

Grote zakken mogen de winkels niet in en geef je af in de vestiaire maar als de kerel aan de balie zijn dag niet heeft mag je hem gewoon mee de winkel in nemen. Je krijgt een boodschappenmandje met een nummer als 'ticket' om je rugzak terug te krijgen. Op zich handig bekeken : je levert het mandje in, laadt je boodschappen in je rugzak en klaar is Kees.
Tot je een verdomd slimme Panamese tegenkomt, die doodleuk je mandje uit je karretje pikt (het mandje was te klein dus hadden we het in onze kar gezet)! Ik heb de hele supermarkt mogen leegkammen tot ik de onverlaat vond die onze nummer gepikt had! Gelukkig kreeg ze zoveel schrik van mijn tirade dat ze uiteindelijk al haar inkopen mocht uitladen en zelf een nieuw mandje, zonder nummer, halen!

Ivan probeert me elke dag positief te laten beginnen en na  veel zoeken vind ik echt wel een paar positieve punten. Jammer genoeg niet genoeg om lyrisch over Panama-city te worden. Zelfs niet over de historische stad waar weinig animo heerst en die je op enkele uren gezien hebt.

Geen groter contrast binnen één land dan Kuna Yala versus Panama-city !

Ik voelde al maanden een barst in mijn kies en wilde echt geen 4 weken in de Doldrums dobberen met een mogelijk ontblote zenuw, naar de tandarts dus ... Gelukkig is de tandarts geen doorsnee Panamees. Zijn infrastructuur mag dan dateren uit de jaren 70, hij was helemaal van zijn woord, zowel qua afspraken als kosten en ik heb geen greintje pijn gehad. Maar ik loop nu wel rond met een echte Panamese tand! Ha!

Onze technieker Nelson bleek een superkerel, absoluut uitzonderlijk in Panama en een groot gemis voor de werf wanneer hij, in de nabije toekomst, op pensioen zal gaan. Ook de pittige dames bij Volvo Penta weten van aanpakken, ook hier alle lof!

Een heel uitzonderlijke buschauffeur of taxichauffeur is meer dan gemiddeld vriendelijk.

We vonden drie restaurantjes die iets anders dan de 'vettige brol' serveerden die zo eigen is aan Midden-Amerika : Nazca21 in de oude stad, een heerlijk Peruviaans restaurant en Beirut, een zalig Libanees restaurant met eerlijk, fris en niet vettig eten!

Maar onze absolute nummer 1 is Narval Marine, we werden persoonlijk uitgenodigd op de openingsreceptie van een nieuwe chandlery (bootaccessoirewinkel) en kregen het fijnste eten in maanden voorgeschoteld en de hele avond drank à volonté. Het enige minpunt was het gebrek aan een taxi-service naar huis. Over de verhouding van de rum-cola klagen we dan weer absoluut niet, we zoeken trouwens nog steeds naar de cola...

Maar eerlijk ? We zullen blij zijn wanneer we weg kunnen en op een volgend rondje laten we Panama-city mooi links liggen (letterlijk).

 

Eens we vertrekken is onze internetverbinding weer een zekere onzekere. Wifi of 3G op Islas Perlas, waar we een weekje gaan vluchten voor Panama City en wachten op een beetje wind, en op de Galápagos blijkt moeilijk dus de volgende weken is onze internetverbinding erg onzeker. Enkel via Walkapitein Rob kunnen we verslagjes posten, zonder foto's.

Maar we doen ons best.

 

Tot later, hopelijk vanop een nieuwe, tropische, magische bestemming : Islas Perlas, een eilandengroep onder Panama, of de Galapagos-eilanden (misschien al eens Googlen ?)!

Write a comment

Comments: 1
  • #1

    Mum (Friday, 15 April 2016 11:54)

    Weer een fantastisch verhaal!